Πανδημία και Πολυτεχνείο

NEA, 16/11/20

Το γνωστό ελληνικό ταλέντο πρόκρισης επουσιωδών θεμάτων έναντι των ουσιωδών -ιδιότητας που δεν υποχωρεί ούτε υπό συνθήκες έκτακτης ανάγκης όπως αυτή που βιώνουμε- προκαλεί εσχάτως πολλή συζήτηση για το κατά πόσον είναι νόμιμη, ή και συνταγματική, η απαγόρευση συγκεντρώσεων κατά τον φετινό εορτασμό της επετείου του Πολυτεχνείου. Θα ήθελα να ξεκαθαρίσω εξαρχής τη θέση μου, ως ειδικού περί τα συνταγματικά αλλά και ως πολίτη: τίποτα δεν δικαιολογεί την κάμψη της νομιμότητας, ούτε καν μια έκτακτη κοινωνική συνθήκη, αλλά η συνθήκη αυτή, εφόσον υφίσταται, αλλάζει αναγκαστικά το πλαίσιο της νομιμότητας. Με μη νομικούς όρους: όπως δεν είναι αποδεκτό, σε καμία περίπτωση, να παραβιάζεται το Σύνταγμα, το ίδιο δεν επιτρέπεται να "διαβάζεται" το Σύνταγμα ερήμην της πραγματικότητας.

Στην προκείμενη περίπτωση, η συζήτηση αφορά στο κατά πόσον κάμπτεται η νομιμότητα δια της από 14-11- 2020 απόφασης  του αρχηγού της ελληνικής Αστυνομίας περί απαγόρευσης όλων των δημοσίων συναθροίσεων κατά το διάστημα από 15 έως 18 Νοεμβρίου. Στις βιαστικές αιτιάσεις ορισμένων κομμάτων και μέσων ενημέρωσης, που έκριναν τη συγκεκριμένη απόφαση "αντισυνταγματική", πριν περί αυτού αποφανθούν τα μόνα αρμόδια όργανα, δηλαδή τα δικαστήρια, προστέθηκε η κατά τεκμήριο πιο έγκυρη φωνή της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων. Σε σχετική ανακοίνωση, η Ένωση θεωρεί, ότι βάσει του άρθρου 11 του Συντάγματος, περιορισμοί συγκεντρώσεων είναι θεμιτοί μόνον εφόσον είναι μεμονωμένοι και όχι γενικοί, δεν εκτείνονται δηλαδή "σε όλες τις συναθροίσεις και σε όλη την Επικράτεια". Ως προς αυτό δεν υπάρχει αμφιβολία, μόνο που κάθε περίπτωση κρίνεται χωριστά και, στη συγκεκριμένη περίπτωση, η απαγόρευση αφορά τις συναθροίσεις για εορτασμό της επετείου του Πολυτεχνείου, που κρατούν παραδοσιακά αρκετές ημέρες, τις ημέρες ακριβώς τις οποίες καταλαμβάνει η απαγόρευση.
Η πραγματική βάση της απαγόρευσης -αδιαμφισβήτητη- είναι ο κίνδυνος εξάπλωσης της πανδημίας λόγω συγκεντρώσεων πολλών ατόμων σε περίοδο έξαρσης της, η δε νομική βάση -εξίσου αδιαμφισβήτητη, αλλά που παραλείπεται στην ανακοίνωση- είναι όχι το Σύνταγμα γενικώς, αλλά ο νόμος 4703/20 περί δημοσίων συναθροίσεων, κανένα τμήμα του οποίου δεν έχει ακόμα κριθεί αντισυνταγματικό. Υπό το άρθρο 7 του εν λόγω νόμου, απαγόρευση συναθροίσεων από την αστυνομική αρχή είναι δυνατή, μεταξύ άλλων, για την αποφυγή "σοβαρών διαταράξεων της κοινωνικής ζωής", στις "διαταράξεις" δε ανήκουν κατ' ορθή κρίση, αλλά και τον κοινό νου, οι μείζονες υγειονομικές απειλές, όπως αυτή που ρίχνει τη βαριά σκιά της στη χώρα μας, αλλά και στον κόσμο ολόκληρο. Ούτε γενική απαγόρευση, τύπου κατάστασης πολιορκίας, τίθεται, ούτε λείπει η νομοθετική βάση, ούτε παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας είναι εύκολο να υποστηριχθεί: η διαφύλαξη της δημόσιας υγείας είναι εύλογο να προτάσσεται ενός εορτασμού που μπορεί να λάβει πάλι χώρα μόλις το επιτρέψουν οι συνθήκες.

Αν ο δημόσιος και ο πολιτικός διάλογος γινόταν στη χώρα μας υπό καθεστώς στοιχειώδους συναίσθησης των περιστάσεων και ψυχραιμίας, η εν λόγω "συζήτηση" δεν θα έπρεπε να είχε καν ξεκινήσει. Η πανδημία δεν θα έπρεπε να αποτελεί πεδίο κομματικής αντιπαράθεσης. Η μνήμη του Πολυτεχνείου όχι μόνο δεν αμαυρώνεται αλλά θα εξυψωνόταν αν οι ίδιοι οι διοργανωτές των παραδοσιακών εκδηλώσεων του Νοεμβρίου καλούσαν σε αποχή, φέτος, από κάθε τι που θα μπορούσε να επιβαρύνει τον αγώνα κατά της πανδημίας. Η δε δημοκρατία και τα δικαιώματα δεν κινδυνεύουν από μια τέτοια αλλαγή, που αγγίζει όχι το τι θυμόμαστε και γιορτάζουμε, αλλά το πώς το γιορτάζουμε υπό τις ειδικές συνθήκες που ζούμε όλοι, ασχέτως πολιτικών πεποιθήσεων. Όπως το Πολυτεχνείο δεν ανήκει σε κάποια ή σε κάποιες παρατάξεις, αλλά σε όλους τους Έλληνες, με τον τρόπο που τους υπαγορεύει η συνείδηση τους, έτσι και η πανδημία δεν κάνει διακρίσεις και δεν επιδέχεται δόγματα άλλα από εκείνα της επιστήμης. Και μόνο το ότι χρειάζεται να τα θυμίσουμε όλα αυτά πιστοποιεί την έλλειψη συλλογικής ωριμότητας. Σε βαθμό που η συζήτηση των ειδικών να καταντά σχεδόν γραφική.

0
0
0
s2smodern
powered by social2s