«Εντολή Πρωθυπουργού»

 TA NEA 13/3/2020

Χωρίς την παραμικρή διάθεση δραματοποίησης –οι στιγμές είναι αρκετά δραματικές από μόνες τους και προφανώς το κύριο μέτωπο δεν είναι το δικαστικό- θα επιχειρήσω να διερευνήσω τις συνέπειες που έχει, από νομική και πολιτική άποψη, η δήλωση,ενώπιον της Προανακριτικής Επιτροπής της Βουλής, νυν βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και πρώην κυβερνητικού εκπροσώπου, ότι η επίσκεψή του στον Άρειο Πάγο, πριν αποσταλεί ο «φάκελος Novartis» στη Βουλή, συντελέστηκε «μετά από εντολή» του τότε Πρωθυπουργού και νυν αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Κρίσιμο καταρχάς είναι να τονιστεί ότι άλλο«εντολή» και άλλο ενδεχόμενη γνώση εκ μέρους του πρώην Πρωθυπουργού. Εάν υπήρχε μόνον η τελευταία, θα μπορούσε –χωρίς να είναι ακλόνητο- να υποστηριχθεί ότι ο Πρωθυπουργός, από τη συνταγματική φύση των καθηκόντων του και τη γενική εποπτεία που ασκεί επί του κυβερνητικού έργου, «γνωρίζει» μεν«τα πάντα», αλλά αυτό δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι «συμμετέχει στα πάντα». Η εντολή, όμως, είναι άλλης φύσεως θεσμική χειρονομία: ισοδυναμεί με ανάληψη πρωτοβουλίας, αναγκαία συνέπεια της οποίας είναι όχι μόνο η γενική γνώση, αλλά και η ευθεία εμπλοκή, άρα και η αναλογούσα ευθύνη.

Αν θεωρούσε ο καταθέσας βουλευτής ότι, μεταθέτοντας το βάροςτης αντιθεσμικότηταςστον Πρωθυπουργό, αφαιρεί ευθύνη από τον κατηγορούμενο ενώπιον της Προανακριτικής πρώην Αναπληρωτή Υπουργό Δικαιοσύνης, τότε διέπραξε διπλό σφάλμα:νομικό, παρότι πτυχιούχος Νομικής, και πολιτικό -ακόμα βαρύτερο λόγω της ιδιότητας του ως κοινοβουλευτικού εκπροσώπου. Η εντολή Πρωθυπουργού δεν μειώνει, χρωματίζει διαφορετικά την ευθύνη των υπουργών του, η οποία, στη συγκεκριμένη περίπτωση, επικεντρώνεται σε δύο πρόσωπα. Τον ίδιο τον καταθέσαντα, για την «επίσκεψή» του στους δικαστές και «ενημέρωσή» του επ’ αυτής -ενημέρωση, η οποία, ανεξαρτήτως διάρκειας, όχι μόνο δεν προβλέπεται αλλά απαγορεύεται απολύτως σε κυβερνητικούς παράγοντεςγια εκκρεμούσα υπόθεση. Και τον πρώην αναπληρωτή Υπουργό Δικαιοσύνης, ο οποίος, σύμφωνα με την εικόνα που δημιουργείται στην Προανακριτική Επιτροπή από το πλέγμα των καταθέσεων, ιδίως δικαστικών λειτουργών, συντόνιζε -ανεπισήμως, αλλά χωρίς να κρύβεται- την «υπόθεση Novartis». Η ύπαρξη εντολής Πρωθυπουργού επιβεβαιώνει ότι το περί τη Δικαιοσύνη και ειδικά περί τη Novartis«κύκλωμα» ήταν, ασχέτως του ποιος κινούσε τα νήματα, συλλογικό-κυβερνητικό. Το γεγονός αυτό, με τη σειρά του, αυξάνει τις ευθύνες του πρώην Αναπληρωτή Υπουργού Δικαιοσύνης και βάζει στο κάδρο τον πρώην Υπουργό Επικρατείας και τον πρώην Πρωθυπουργό.

Μένει το ζήτημα των συνεπειών μια τέτοιας αποκάλυψης. Η Βουλή, κατά το σύστημα του άρθρου 86 του Συντάγματος, έχει δικαίωμα αφενός διεύρυνσης των κατηγοριών κατά του προσώπου που ήδη έχει παραπεμφθεί ενώπιον της και αφετέρου δίωξης και άλλων προσώπων με βάση στοιχεία που εμφανίστηκαν κατά την προανακριτική διαδικασία. Στην πρώτη περίπτωση, αποφασίζει η ίδια η λειτουργούσα Επιτροπή, στη δεύτερη απαιτείται να ακολουθηθεί η διαδικασία της παρ. 3 του άρθρου 86, δηλαδή πρόταση δίωξης από 30 βουλευτές και απόφαση περί παραπομπής άλλων προσώπων με την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών. Και στις δύο περιπτώσεις οι βουλευτές επανενδύνονταιτο ρόλο κριτών με νομικά, κατά τη θεωρία, και όχι πολιτικά κριτήρια. Στην πράξη, η πολιτική, από τη φύση των σχετικών αποφάσεων, και η συγκυρία, για την οποία έγινε λόγος στην αρχή αυτής της ανάλυσης, δεν είναι ποτέ, πόσο μάλλον τώρα, απούσες.

0
0
0
s2smodern
powered by social2s