Δημοκρατικές διαφορές

ΤΑ ΝΕΑ - 25/6/2019

Δύο μείζονα θεσμικά ζητήματα προκάλεσαν, εντός του δημοκρατικού χώρου στον οποίο ανήκω, αντιδράσεις με τις οποίες διαφωνώ. Επειδή ίδιον της Δημοκρατίας είναι η πολυφωνία,αλλά και επειδή τα συγκεκριμένα ζητήματα ανήκουν σε εκείνα με τα οποία έχω, λόγω ειδικότητας και ιδιοσυγκρασίας, επανειλημμένα ασχοληθεί, αισθάνομαι υποχρέωση να καταθέσω την άποψή μου.

Το πρώτο έχει σχέση με τον τρόπο αντιμετώπισης, στην επόμενη πολιτική φάση, στην οποία σύντομα θα εισέλθουμε,της “υπόθεσης Novartis”. Από ορισμένους άρχισε, και μάλιστα οψίμως, να προβάλλεται η «γραμμή της λήθης»: στο όνομα της κατασίγασης των πολιτικών παθών και επειδή οι κατηγορίες επικεντρώνονται σε ορισμένα πρόσωπα, τα περισσότερα από τα οποία έχουν ήδη ουσιαστικά αθωωθεί, προτείνεται ως ορθή στάση το γύρισμα της σελίδας, να ασχοληθεί δηλαδή η επόμενη Βουλή και γενικώς η επόμενη πλειοψηφία με άλλα, «πιο σοβαρά», θέματα. Η άποψη αυτή παραγνωρίζει, κατά τη γνώμη μου, δύο κρισιμότατα στοιχεία. Πρώτον, ότι η υπόθεση έχει πλέον πάρει, με αποκαλύψεις που προέρχονται από αρμοδίους που διερευνούσαν την υπόθεση, αλλά και από μάρτυρες που ενεπλάκησαν –κυριολεκτικά και μεταφορικά- ως κατήγοροι, το χαρακτήρα σκευωρίας –και μια σκευωρία είναι πολύ σοβαρή υπόθεση, που δεν είναι δυνατό να κλείσει χωρίς πλήρη διερεύνηση. Και δεύτερον ότι, όσο και αν τυπικά στο στόχαστρο μπήκαν συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα, στην πραγματικότητα αυτή που επλήγη ήταν ηΔημοκρατία: ασχέτως αν οι κατηγορίες δεν άντεξαν τελικά στο βάρος του ίδιου τους του ψέματος, υπήρξε επιλογή προσώπων μεταξύ των πολιτικών αντιπάλων, προσπάθεια σπίλωσής τους και αποκομιδή κομματικού οφέλους, καθώς και κάμψη σειράς θεμελιωδών συνταγματικών κανόνων (ανεξαρτησία Δικαιοσύνης, τεκμήριο αθωότητας, πολιτικοποίηση ποινικών αδικημάτων, χρήση κρατικής ισχύος, διαδικασία ευθύνης υπουργών). Έναντι αυτών των κάμψεων, η αποκατάσταση της θεσμικής τάξης και η απόδοση ευθυνών αποτελούν δημοκρατική υποχρέωση και μόνο τρόπο να γυρίσει σωστά η πολιτική σελίδα.

Το δεύτερο ζήτημα αφορά στην προσομοίωση του επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας με πρώην «πολιτικοποιημένη» Πρόεδρο του Πάγου. Επί των κοινών εξωτερικά σημείων (πρώην πρόεδροι ανωτάτων δικαστηρίων και πρώην υπηρεσιακοί πρωθυπουργοί και οι δύο) δεν μπορεί να στηριχθεί η παραμικρή ποιοτική σχέση. Με συμμετοχή στην πολιτική αφού ολοκλήρωσε το δικαστικό κύκλο, πιστός στη διάκριση των εξουσιών, υπηρέτης του κάθε θεσμικού του ρόλου, ο ένας. Δικαστής-συνδικαλίστρια, κομματικά κινούμενη ενώ ήταν ακόμα εν ενεργεία (απολύτως αντιθεσμική τόσο η επιστροφή στην προεδρία του Αρείου Πάγου μετά την υπηρεσιακή Πρωθυπουργία, όσο και η ανάληψη της ηγεσίας ανεξάρτητης αρχής μετά το πέρασμα από την καθαρά κομματική θέση του συμβούλου του Πρωθυπουργού), με ήθος και ύφος που δεν ταιριάζει ούτε σε δικαστικό ούτε σε ανώτατο δημόσιο λειτουργό, η άλλη. Ο πρώτος θα κοσμήσει, συμβολικά και ουσιαστικά, τη νέα Βουλή. Η δεύτερη ενσαρκώνει την κάμψη του Κράτους Δικαίου επί της παρούσας κυβέρνησης.

0
0
0
s2smodern
powered by social2s