Να μείνει κάτι

ΝΕΑ, 14-3-2019

Η δεύτερη ψηφοφορία της πρώτης φάσης της συνταγματικής αναθεώρησης δεν σηματοδοτεί το τέλος του δρόμου, θα δείξει όμως προς τα πού θα πάει ο δρόμος. Και αυτό είναι σημαντικό για έναν δρόμο που έδειχνε ότι μπορεί να μην πάει πουθενά.
Πολλές θεσμικές και πολιτικές προκλήσεις πέρασαν και χάθηκαν σε αυτή την αναθεωρητική διαδικασία. Η πρόκληση της ιστορικής συναίσθησης: μια αναθεώρηση ψυχραιμίας, στοχασμού γύρω από τις επιπτώσεις της βαθιάς και πολυεπίπεδης κρίσης, πνίγηκε στα απόνερα του εν πολλοίς τεχνητού (το απέδειξαν οι τελικές προτάσεις των κομμάτων) διχασμού και της απολύτως μικρομματικής στόχευσης της κυβέρνησης. Η πρόκληση της σοβαρότητας: χάθηκε στους μαιάνδρους μιας αντι-επιστημονικής «Επιτροπής Διαβούλευσης», μιας υπερβολικά καθυστερημένης εκκίνησης της επίσημης φάσης του εγχειρήματος, συζητήσεων διαδικαστικού χαρακτήρα περί του ποιος «δεσμεύει» ποιόν και της ευρεσιτεχνίας του Εισηγητή της πλειοψηφίας να καταψηφίσουν οι κυβερνητικοί βουλευτές τις ίδιες τους τις προτάσεις (απειλή που πρέπει να ξεπεραστεί και στη σημερινή ψηφοφορία). Η πρόκληση μεταρρυθμίσεων βάθους: με τις σχέσεις Κράτους-Εκκλησίας να «περνούν» ασθμαίνουσες, στη δεύτερη καταμέτρηση και χωρίς προϋποθέσεις συγκλίσεων, τα ιδιωτικά πανεπιστήμια να αποκλείονται ακόμα και ως θέμα συζήτησης, τη βελτίωση της ζωής των πολιτών από την επαφή τους με τη σύγχρονη μορφή κρατικής εξουσίας και τη σχέση εθνικού-υπερεθνικού επιπέδου να μην αγγίζονται καν, η προσπάθεια δεν απέκτησε ποτέ τέτοια δυναμική.

Ας μη χαθεί τουλάχιστον και το τελευταίο στοίχημα: κάποιων απαραίτητων μεμονωμένων αλλαγών –αλλά προς τη σωστή κατεύθυνση. Η προσοχή επικεντρώνεται στις έξι διατάξεις που πήραν πριν από ένα μήνα πάνω από 180 ψήφους και, άρα, αν πάρουν πάλι σήμερα πάνω από 180 ψήφους, θα μπορέσουν να αναθεωρηθούν με 151 ψήφους από τη Βουλή που θα προκύψει από τις επερχόμενες εκλογές. Από αυτές τις έξι διατάξεις, οι τέσσερεις μπορεί να μην αποτελούν βαθιά τομή, έχουν όμως ουσιώδη θεσμική σημασία: εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας χωρίς διάλυση της Βουλής (άρθρο 32), ασυλία μόνο για κοινοβουλευτικά καθήκοντα (άρθρο 62), λιγότερο «εξαιρετική» ευθύνη Υπουργών (άρθρο 86), διευκόλυνση επιλογής ηγεσιών ανεξάρτητων αρχών (άρθρο 101 Α). Επ΄αυτών, πέρα από την ανάγκη να αλλάξουν, μόνο για την ασυλία υπάρχει σήμερα σύγκλιση κυβέρνησης-αντιπολίτευσης. Από το αν θα κάνουν το καθήκον τους οι βουλευτές σήμερα και, κυρίως, ποιο περιεχόμενο θα πάρουν οι διατάξεις στην επόμενη Βουλή (αποκλείοντας, για παράδειγμα, μια διαστρεβλωτική εκλογή του Προέδρου από το λαό και παραμερίζοντας μια λαϊκιστική προδιάθεση για βουλευτές, υπουργούς και ανεξάρτητες Αρχές) θα εξαρτηθεί αν θα διασωθεί κάτι από μια αναθεώρηση που της άξιζε καλύτερη τύχη.

0
0
0
s2smodern
powered by social2s