Μισές δουλειές

Φιλελεύθερος 15/02/2019

Στο τέλος της πρώτης φάσης του πρώτου σταδίου της αναθεωρητικής διαδικασίας μπορούν να βγουν κάποια πρώτα συμπεράσματα. Οι φόβοι περί στρεβλώσεων υπερισχύουν προς το παρόν των ελπίδων για βελτιωτικές αλλαγές ή έστω συνειδητοποιήσεις.
Η διαδικασία άρχισε άσχημα -στο τέλος της θητείας, με προχειρότητα και ασφυκτικά χρονικά περιθώρια-, συνεχίστηκε λίγο καλύτερα -με ενδιαφέρουσες προτάσεις, αρκετές συγκλίσεις και καλό κλίμα στην Επιτροπή της Βουλής-, πήγε να εξοκείλει -με την επιμονή της κυβερνητικής πλειοψηφίας στο ζήτημα της «δέσμευσης» της πρώτης Βουλής από τη δεύτερη-, άγγιξε το γκροτέσκο -με την απειλή του εισηγητή της πλειοψηφίας να μην ψηφίσουν οι κυβερνητικοί βουλευτές τις ίδιες τους τις προτάσεις- και θα ολοκληρωνόταν, χθες, θετικά, αν δεν υπήρχε το περίεργο, και πάντως κοινοβουλευτικά όχι ένδοξο, επεισόδιο της «έγκρισης» του άρθρου 3 περί σχέσεων Κράτους- Πολιτείας στη δεύτερη καταμέτρηση.

Από ουσιαστική άποψη, τα κέρδη είναι ότι πηγαίνουν στη δεύτερη ψηφοφορία του πρώτου σταδίου, σε ένα μήνα, πολλές και σχεδόν όλες οι κρίσιμες -τώρα που μπήκε και το άρθρο 3- διατάξεις, αρκετές από τις οποίες μάλιστα, όσες στηρίχθηκαν και από τα δύο μεγάλα κόμματα, με πλειοψηφία μεγαλύτερη των 180 ψήφων. Το ζήτημα είναι βέβαια τι θα γίνει στη δεύτερη ψηφοφορία, αφού για να «σταλούν» στην μετά τις μετά τις εκλογές Βουλή με δυνατότητα εκείνης να ολοκληρώσει την αναθεώρηση, σε μια μόνο ψηφοφορία, με 151 ψήφους, θα πρέπει να ξαναπάρουν άνω των 180 ψήφων στην ψηφοφορία του Μαρτίου. Κάτι που δεν είναι διόλου σίγουρο, αν λάβουμε υπόψη μας τον τρόπο που πολιτεύεται γενικώς η κυβέρνηση και τις προειδοποιητικές βολές που έχει ήδη εξαπολύσει ο εισηγητής της πλειοψηφίας.

Από τις διατάξεις που συζητήθηκαν, ενώ οι προβολείς ήταν αρχικά στραμμένοι στο άρθρο 86 περί ευθύνης Υπουργών, γρήγορα έγινε αντιληπτό ότι κεντρική θέση και βαρύνουσα πολιτική σημασία είχε το άρθρο 32 για την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας χωρίς διάλυση της Βουλής. Κι εδώ τα πράγματα είναι μπλεγμένα. Θετικό ότι οι δύο βασικές πολιτικές δυνάμεις, αλλά και άλλα κόμματα, ομονοούν ως προς την ανάγκη να μη διακόπτεται βίαια ο βίος της Βουλής και της κυβέρνησης. Αρνητικό ότι η σημερινή κυβέρνηση κάνει το παν για να κρατήσει ζωντανή την πιθανότητα μιας άλλης αναταραχής, την οποία αναμφίβολα θα επέφερε ενδεχόμενη εκλογή του Προέδρου από το λαό, η οποία, επιπλέον, θα διαστρέβλωνε το πολίτευμα και θα δημιουργούσε μια επικίνδυνη διαρχία.

Ασυλία (άρθρο 62), ευθύνη Υπουργών (86), επιλογή ηγεσιών ανεξάρτητων αρχών (101 Α) συγκέντρωσαν κι αυτές πάνω από 180 ψήφους κι αν τις ξαναπάρουν σε ένα μήνα, θα μπορούν να αναθεωρηθούν με 151 στην επόμενη Βουλή. Από τις τρεις, μόνο στην πρώτη υπάρχει σχεδόν πλήρης σύγκλιση ουσίας, στις άλλες δυο η στόχευση είναι κοινή, αλλά τα προτεινόμενα μέσα διαφέρουν και, αν μείνουν έτσι τα πράγματα, ο αποφασιστικός λόγος θα ανήκει στην επόμενη κυβέρνηση. Ο στόχος της οποίας, να κρατήσει όλα τα όπλα της ενόψει πιθανής εκλογικής νίκης, φαίνεται να επιτυγχάνεται. Αντίθετα, χάνονται δυο δίκαια αιτήματα κομμάτων της αντιπολίτευσης: η συζήτηση έστω του άρθρου 16 για τα μη κρατικά πανεπιστήμια στην επόμενη Βουλή και η πραγματική σύγκλιση για το καλό των θεσμών. Αυτός είναι εξάλλου και ο βασικός λόγος που καθιστά πρόωρο να αποφανθούμε αν η αναθεώρηση θα είναι τελικά χαμένη ή απλώς μισή ευκαιρία.

0
0
0
s2smodern
powered by social2s