Πωλήσεις

Φιλελεύθερος 1/02/2019

Στας δυσμάς του βίου της, η κυβέρνηση αποκαλύπτει το μυστικό της μακροζωίας της: είναι η αέναη προσαρμογή, η οποία οφείλεται στο γεγονός ότι δε δίστασε, στην πορεία, να πουλήσει τα πάντα.
Η παρούσα κυβέρνηση πούλησε, όχι αμέσως, αλλά έχοντας βάλει τις βάσεις από την αρχή, το πρόγραμμα με το οποίο είχε διεκδικήσει τη λαϊκή ψήφο και είχε εκλεγεί. Όσο κι αν προσπάθησε να φτιάξει αντιστασιακό «αφήγημα» για τη «μνημονιακή κωλοτούμπα» και για την υιοθέτηση του προγράμματος των Ευρωπαίων εταίρων και της προηγούμενης κυβέρνησης, σε σκληρότερη μάλιστα έκδοση, η αλήθεια είναι ότι εξαρχής ο Πρωθυπουργός είχε ενεργοποιήσει δυο ξεχωριστές και παράλληλες ράγες στις οποίες κυλούσε το κυβερνητικό τρένο: μία «συγκρουσιακή», στηριγμένη στη θεωρία των παιγνίων και έτοιμη για έφοδο στο Νομισματοκοπείο και μία «ρεαλ-μερκελική».

Μόλις τέθηκε προ του διλήμματος της πραγματικότητας, πέταξε στα παλιοσίδερα την πρώτη και καμώθηκε πως υποστήριζε πάντα τη δεύτερη. Το πρόβλημα δεν είναι η στροφή –αντίθετα, αυτή έσωσε, έστω και με βαρύ και άχρηστο τίμημα, τη χώρα- αλλά στο ότι είπε ψέματα από την αρχή μέχρι το τέλος ως προς τη βούληση και τη δυνατότητα να επιβάλει έναν «άλλο δρόμο». Ο δρόμος θα ήταν, θεωρητικά, ο δρόμος της «Αριστεράς», αλλά και αυτόν τον πούλησε ο Πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του. Με το προπατορικό αμάρτημα της σύμπραξης με την εθνικιστική Δεξιά –αμάρτημα που διόλου δεν ξεπλένει, μόνο μεγεθύνει, το γεγονός ότι στο τέλος της κοινής πορείας την πούλησε κι αυτήν. Με την περιφρόνηση, πέρα από κατά καιρούς φραστικές επιθέσεις επιλεγμένης φιλίας, της δημοκρατικής Αριστεράς, δηλαδή της σοσιαλδημοκρατίας, στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Με τη συνειδητή υποβάθμιση των θεμελίων μιας αριστερής πολιτικής, δηλαδή του κράτους Δικαίου, της αύξησης της κοινής πίτας και της βελτίωσης του κοινωνικού κράτους. Παρά τις ρητές περί του αντιθέτου βεβαιώσεις της, η κυβέρνηση πούλησε, κατ‘ εξακολούθηση, και τη λαϊκή κυριαρχία. Όταν συμπεριέλαβε στους κόλπους της ένα κόμμα που κανένας ψηφοφόρος της δεν ήθελε. Όταν αλλοίωσε το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος που προκάλεσε για να το χάσει και έπεισε το λαό για το αντίθετο.

Όταν αποδέχθηκε όχι μόνο παραχώρηση δημόσιας περιουσίας αλλά και επέκταση της παραχώρησης σε πολιτισμικά αγαθά. Και τώρα, με τη δημιουργία μιας «νέας Βουλής», ευκαιριακών και ανομιμοποίητων συγκλίσεων, που δεν αντανακλά το αποτέλεσμα των εκλογών, απαγορεύει την ομαλή διακυβέρνηση και φέρνει το Κοινοβούλιο και τη χώρα σε κατάσταση διαρκούς αταξίας, αν όχι ανομίας. Ακόμα πιο κρίσιμο, γιατί με απτές πρακτικές συνέπειες, ήταν ότι η κυβέρνηση πούλησε, στο όνομα του τακτικισμού και του διπλού λόγο, τόσο την οικονομική ανάκαμψη όσο και τις δημόσιες υπηρεσίες. Τα υπερβολικά πλεονάσματα και τα επιδοματικού χαρακτήρα μέτρα, αφενός, η αποσάθρωση και η κομματικοποίηση, αφετέρου, είχαν ως αποτέλεσμα η πραγματική οικονομία να παραμένει ακίνητη, η ζωή με το σωληνάκι να έχει γίνει κανόνας, Υγεία, Παιδεία και Δικαιοσύνη να φυτοζωούν και συγχρόνως να ποδηγετούνται. Στην ορμή της η κυβέρνηση, «πούλησε» -για μια φορά εντός εισαγωγικών- ακόμα και αυτό που θα μπορούσε, υπό άλλες συνθήκες, να αποτελέσει τη μόνη πραγματική συνεισφορά της: την επίλυση του «ονοματολογικού». Απαγορεύοντας τις δημιουργία εθνικής συναίνεσης, τραυμάτισε τη Συμφωνία αλά και ολοκλήρωσε τα αποκαλυπτήρια της.

0
0
0
s2smodern
powered by social2s