Θεσμικό και πολιτικό τέλος

Real, 13-1-2019

Θεσμικό περίγραμμα και πολιτικές εξελίξεις είναι αξεδιάλυτα στην κυβερνητική κρίση των τελευταίων ημερών. Και ωθούν όλα στην ίδια κατεύθυνση.
Λόγω της επερχόμενης εισαγωγής της Συμφωνίας των Πρεσπών για ψήφιση στην ελληνική Βουλή, αλλά πριν ακόμα από την εκκίνηση αυτής της διαδικασίας, η κυβερνητική πλειοψηφία έχει διαλυθεί. Μέχρι την Παρασκευή, ο αρχηγός του ελάσσονος εταίρου δήλωνε ότι δεν μπορούσε, λόγω διαφωνίας περί τη Συμφωνία, αλλά και δεν ήθελε, λόγω όψιμης ασυμφωνίας χαρακτήρων με «ολετήρες», να συνεχίσει να μετέχει στην κυβέρνηση. Μετά τη μεγαλοπρεπή υποχώρηση της Παρασκευής, μόλις βρέθηκε ενώπιον αποφάσεων, η διατύπωση άλλαξε: «μόνη διαφορά είναι το όνομα της Μακεδονίας». Όμως αυτή η «διαφορά» εξακολουθεί να είναι ιδιαίτερα κρίσιμη: και γιατί «το όνομα της Μακεδονίας» εξακολουθεί να αποτελεί τη ναυαρχίδα της κυβέρνησης και γιατί ο ίδιος, παρότι δεν θέλει να χάσει την υπουργική του ιδιότητα, καταφέρθηκε με πρωτάκουστο τρόπο κατά της κυβέρνησης στην οποία ανήκει και προσπάθησε να δρομολογήσει αποφάσεις –βλ. εξοπλιστικά- που συγχρόνως δεσμεύουν και εκθέτουν την κυβέρνηση. Από την πλευρά του, ο Πρωθυπουργός και το επιτελείο χωρίς το οποίο δεν κουνάει το δαχτυλάκι του έχουν αποφασίσει, και δηλώσει, όχι μόνο ότι θα ξεφορτωθούν τους ΑΝΕΛ αλλά και ότι θα επιχειρήσουν την ύστατη κωλοτούμπα: να κάνουν ότι δεν συνεργάστηκαν ποτέ μαζί τους. Υπ’ αυτές τις συνθήκες, η κυβέρνηση έχει χάσει την ουσιαστική της νομιμοποίηση, είτε πέσει τυπικά είτε συνεχίσει με άλλη μορφή, είτε «βγαίνουν τα νούμερα» για τη Συμφωνία των Πρεσπών είτε όχι.

Αυτό το πολιτικό τοπίο έρχεται να φωτίσει η εκ του γράμματος και του πνεύματος του Συντάγματος θεσμική ευταξία. Που μάς λέει τρία κρίσιμα πράγματα. Πρώτον, ότι μια κυβέρνηση που χάνει τον έναν από τους δύο εταίρους που της έδιναν κοινοβουλευτική πλειοψηφία δεν μπορεί να συνεχίσει να παίρνει αποφάσεις –ούτε Πρέσπες, αλλά ούτε και εξοπλιστικά- αν δεν αναβαπτιστεί στην εμπιστοσύνη της Βουλής. Δεύτερον, ότι εφόσον αποσυρθούν οι ΑΝΕΛ από την κυβέρνηση, ακόμα και αν μεμονωμένα στελέχη τους διαφοροποιηθούν, δυο μόνο επιτρεπτές λύσεις υπάρχουν: παραίτηση της κυβέρνησης και εκλογές –και μάλιστα αμέσως, και όχι σε «εύθετο χρόνο», που λέει ο Πρωθυπουργός-, ή αναζήτηση από νέο κυβερνητικό σχήμα νέας δεδηλωμένης. Τρίτον, ότι ενδεχόμενη εκ των προτέρων δήλωση βουλευτών άλλων κομμάτων για υπερψήφιση της Συμφωνίας δεν επέχει θέση ψήφου εμπιστοσύνης –πόσο μάλλον όταν οι περισσότεροι από τους βουλευτές δηλώνουν συγχρόνως ότι δεν στηρίζουν την κυβέρνηση.

Και κάτι τελευταίο σε σχέση με το δήθεν ατράνταχτο κυβερνητικό επιχείρημα «αφού γίνεται στην Ισπανία μπορεί να υπάρξει και σε εμάς κυβέρνηση χωρίς πλειοψηφία». Η αλήθεια είναι ότι στην Ισπανία η σημερινή κυβέρνηση δεν έχασε ποτέ τη δεδηλωμένη: ο κύριος Σάντσεθ ανέτρεψε τον κύριο Ραχόι με εποικοδομητική ψήφο δυσπιστίας, που δεν προβλέπεται στο ελληνικό σύστημα, η κυβέρνηση του πήρε ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή κι έκτοτε ψάχνει κατά περίπτωση στήριξη για τις νομοθετικές της πρωτοβουλίες. Αν κάποιο κόμμα που τη στηρίζει αποσύρει την εμπιστοσύνη του, τότε αυτομάτως πέφτει –αυτό ακριβώς που ετοιμάζεται να συμβεί στην Ελλάδα. Και που, αν συμβεί, κανείς δεν έχει δικαίωμα να το ονομάσει «ανοχή» ή «νόμιμη μειοψηφία», πολλώ μάλλον δημοκρατία.

0
0
0
s2smodern
powered by social2s