Τα θεσμικά της οικονομίας

economico.gr 30/11/2019

• Ρεάλ-πολιτίκ. Αρχίζει σιγά-σιγά να παίρνει μορφή η «πραγματική κανονικότητα», όπως την εννοεί, μέσα από τις επιλογές της, η κυβέρνηση. Πέρα από τη διατήρηση, και διαχείριση, της δημοσιονομικής σταθερότητας, το μίγμα φαίνεται να περιλαμβάνει τόνωση των ευαίσθητων ομάδων, αποφυγή (όσο γίνεται: τα ενδοκυβερνητικά στρατόπεδα δίνουν την ύστατη μάχη) των εφάπαξ «δώρων», επενδύσεις μέσω διπλωματικών επιθέσεων (σειρά είχε αυτή τη βδομάδα ο κύριος Γουάτσα) και μέσω φορολογικών κινήτρων (το φορολογικό νομοσχέδιο έχει αρκετά τέτοια για τους κατοίκους εξωτερικού), κλιμάκωση των μεταρρυθμίσεων (μετά τη φορολογική έρχεται η, πιο δύσκολη, ασφαλιστική). Βέβαια παραμένουν και αγκάθια, που δεν θα πρέπει να βγάζουμε από την εικόνα της οικονομίας πριν τα βγάλουμε από τη φτέρνα της: ανάπτυξη που παρότι σε ανοδική πορεία δεν αρκεί για να εξισορροπήσει τα υπερβολικά πλεονάσματα, κόκκινα δάνεια που παρά αρκετές θετικές εξελίξεις (Ηρακλής, σχέδια των συστημικών τραπεζών) δεν επιτρέπουν ακόμα την αιμοδότηση της επιχειρηματικότητας, ΔΕΗ που παρά το νομοσχέδιο «διάσωσης» δεν είναι βέβαιο ότι θα μπορέσει να ξανασταθεί στα πόδια της, περιστατικά πελατειακής διαχείρισης που αμαυρώνουν την εκσυγχρονιστική διάθεση.

• Γκριν-ντιλ(ς). Η «πράσινη» ανάπτυξη, ή τουλάχιστον τόνωση, φαίνεται ότι βρίσκεται προ των πυλών υλοποίησης, τόσο σε εθνικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Με το Εθνικό Σχέδιο για την Ενέργεια και το Κλίμα συνδέθηκε η πολιτική διάσταση καταπολέμησης της κλιματικής αλλαγής με την οικονομική: κοντά στα 50 δις επενδύσεις σε ανανεώσιμες και «καθαρές» πηγές ενέργειας, κίνητρα για ηλεκτροκίνητα αυτοκίνητα (πάνω από 50% στη Σκανδιναβία σήμερα, ούτε 1% στην Ελλάδα). Η νέα, υπό την κυρία Φον ντερ Λάιεν, Ευρωπαϊκή Επιτροπή έθεσε εξαρχής, σχεδόν αναγκαστικά (αφού χρειαζόταν μια «μεγάλη ιδέα» για να εξισορροπήσει μια ιδιαίτερα εύθραυστη πολιτική κυοφορία), ως πρώτη προτεραιότητα τη μάχη κατά της κλιματικής αλλαγής, και μέσω αλλαγής οικονομικού παραδείγματος. Ήδη το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, μια μέρα μετά την εγκατάσταση της Επιτροπής, εξέδωσε Ψήφισμα με το οποίο ζητά να τεθεί η Ένωση σε «κατάσταση έκτακτης κλιματικής ανάγκης» και θέτει ως ορίζοντα ολοκλήρωσης της προσπάθειας το (κοντινό) 2030.

• Καπιταλ-στροφή. Αθόρυβα αλλά αποφασιστικά, το ελληνικό Χρηματιστήριο αρχίζει να πλησιάζει στην εκπλήρωση του θεσμικού και οικονομικού του ρόλου. Με το δείκτη να φλερτάρει με τις 900 μονάδες, με κέρδη 46% να το τοποθετούν στην κορυφή των ευρωπαϊκών αποδόσεων, με ανάκαμψη κοντά στο 50% από την αρχή της χρονιάς και με νέα ηγεσία στην ταλαιπωρημένη τα τελευταία χρόνια Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς, οι ελπίδες επιτρέπονται, αν δεν επιβάλλονται. Καραδοκούν ωστόσο κι εδώ μια σειρά από δομικές αδυναμίες: μια ρηχή αγορά, η καθυστέρηση της ποσοτικής χαλάρωσης, η πενία μακροχρόνιων και «στρατηγικών» τοποθετήσεων και ορισμένα ελλείμματα στο θεσμικό πλαίσιο, στην πρώτη γραμμή των οποίων βάζω, εκ πείρας, την εταιρική διακυβέρνηση: και μόνο το ότι χρειάστηκε υπουργική τροπολογία για την τύχη των ιδρυτών της Folli Follie, μετά από αυτό που «συνέβη» στην εταιρία, τα λέει όλα.

• Ευρω-αεράκι. Σαν κάτι να αναρριπίζει, έστω αμυδρά, τα λιμνάζοντα ύδατα της οικονομίας της Ευρωζώνης. Ο σχεδόν-μεγάλος-ασθενής, που παραμένει και ο μόνος-οδηγός-της-ατμομηχανής, η Γερμανία, είδε την ύφεσή της να σταματά και την ανεργία, έστω και ανεπαίσθητα να βελτιώνεται. Ο πληθωρισμός ανήλθε στο γλίσχρο, αλλά καλύτερο από μηδενικό, ποσοστό του 1% και ο υγιής στόχος του 2% δεν φαντάζει τόσο δύσκολος για την κυρία Λαγκάρντ όσο ήταν για τον προκάτοχό της. Οι Αμερικανοί επενδυτές αγοράζουν (ερήμην του Προέδρους τους) περισσότερους ευρωπαϊκούς τίτλους, ενώ η νέα Επιτροπή ετοιμάζεται να ανακοινώσει κοινές πρωτοβουλίες για την τόνωση της ανάπτυξης και της επιχειρηματικότητας. Δυστυχώς, για έναν τουλάχιστον χρόνο ακόμη, η Ευρώπη, αλλά και η παγκόσμια οικονομία, θα βρίσκονται, σε μεγάλο βαθμό, στο έλεος του Τραμπ και της Κίνας.

0
0
0
s2smodern
powered by social2s