Μαύρα σύννεφα

Φιλελεύθερος 10/05/2019


Το μεγαλύτερο πρόβλημα με το λαϊκισμό της παρούσας κυβέρνησης, με το λαϊκισμό γενικώς, δεν είναι τόσο ότι διαποτίζει την πολιτική ζωή με το δηλητήριο της υπεραπλούστευσης, της χυδαιότητας και της διχόνοιας, αλλά ότι εμποδίζει να αντιληφθούμε εξελίξεις που απειλούν τη δημόσια ασφάλεια, δηλαδή την ίδια την υπόσταση της χώρας. Βλέπω τρεις τέτοιες απειλές, που κρύβονται, αν δεν διευκολύνονται, από το ζοφερό κλίμα των ημερών.

Η πρώτη απειλή είναι εξωτερική: έχει να κάνει με την αναζωπύρωση της επιθετικότητας και διεκδικητικότητας της τουρκικής ηγεσίας. Απέναντι σε μια τέτοια στάση, που μετακινείται μπροστά στα μάτια μας από το φραστικό στο στρατιωτικό επίπεδο και από τις προκλήσεις στις παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου, η εθνική γραμμή θα έπρεπε να είναι ξεκάθαρη: αποφυγή των παγίδων, επιχειρηματολογία με βάση το διεθνές δίκαιο και μέσω των διεθνών οργανισμών και, κυρίως, συνεννόηση και ομόνοια στο εσωτερικό μέτωπο. Φοβούμαι πως η κυβέρνηση, συνειδητά ή ασυνείδητα, υπονομεύει όλες αυτές τις προϋποθέσεις. Δεν έχει βρει το σωστό τόνο και ύφος απάντησης έναντι της Τουρκίας. Δεν στηρίζεται στο βαθμό που θα έπρεπε σε κεκτημένα προηγούμενων φάσεων της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και δεν αναζητά στο βαθμό που θα έπρεπε τη γνώμη ειδικών που δεν πρόσκεινται κομματικά σε αυτήν. Δεν έχει καταφέρει να είναι πειστική διεθνώς. Κυρίως δυναμιτίζει την εθνική συνεννόηση, μη εμπλέκοντας τα άλλα κόμματα και τους αρχηγούς τους, οξύνοντας υπερβολικά την πολιτική αντιπαράθεση, προσπαθώντας να χρησιμοποιήσει την ένταση στα εθνικά θέματα για να αποφορτίσει ή να αποπροσανατολίσει από την ένταση σε εσωτερικά θέματα.

Η δεύτερη απειλή, για την οποία η κυβέρνηση έχει μεγαλύτερη ευθύνη, είναι δημοσιονομική. Ενώ βρισκόμαστε ακόμα υπό επιτήρηση και εκτός αγορών, κι ενώ τα σύννεφα μαζεύονται κάθε μέρα και πιο σκοτεινά πάνω από την παγκόσμια οικονομία, η κυβέρνηση υποτάσσει το δύσκολα κατορθωμένο και ακόμα ατελές συμμάζεμα των δημοσίων οικονομικών στο κομματικό συμφέρον ενόψει των εκλογών. Η επιστροφή σε παροχές παλαιού τύπου, η χρήση του κράτους ως πάτρωνα, τα επικοινωνιακά «πακέτα», η διακινδύνευση της εμπιστοσύνης των δανειστών και των αγορών, προστίθενται στο παρατεινόμενο τέλμα της πραγματικής οικονομίας, στην απροθυμία για μεταρρυθμίσεις και επενδύσεις, στην αναποτελεσματικότητα και στην αδιαφάνεια. Όλα μαζί δημιουργούν ένα εκρηκτικό μίγμα που μπορεί να θέσει σε διακινδύνευση όχι μόνο την ανάκαμψη –αυτή ξέρουμε ότι δεν θα επιτευχθεί στην παρούσα πολιτική φάση- αλλά ακόμα και την τυπική έξοδο από τα Μνημόνια.

Σε τέτοιο περιβάλλον, είναι ακόμα πιο επικίνδυνη η αναζωπύρωση και εσωτερικών εστιών αποσταθεροποίησης. Η χώρα μας δεν έχει την πολυτέλεια να επιτρέψει επανεμφάνιση της παρακρατικής βίας, της οποίας τα σημάδια βλέπουμε σχεδόν καθημερινά το τελευταίο διάστημα. Η κυβέρνηση οφείλει, εκ της αποστολής της και του συνταγματικού της ρόλου, να εγγυηθεί τη δημόσια τάξη, να διαχωρίσει την «κινηματικότητα» από την παρανομία, να ενισχύσει την επαγρύπνηση για αποφυγή βίας και καταστροφών, να παράσχει μέσα στη Δικαιοσύνη για να κάνει τη δουλειά της. Κυρίως: οφείλει να μην παίζει και να μην επιτρέπει σε κανέναν να παίζει με μια φωτιά που δεν θα κάψει μόνο την ίδια.

0
0
0
s2smodern
powered by social2s