Αρνητικές εκθέσεις

Φιλελεύθερος 1/03/2019

Όσο κι αν είναι αντίθετο στη λογική και την πρακτική της, η κυβέρνηση, εάν θέλει να πείσει για τη βελτίωση της κατάστασης της χώρας, οφείλει να υπολογίζει τις απόψεις αρμοδίων πέρα από τον εαυτό της. Η αυτό-αξιολόγηση δεν περνάει και η αξιολόγηση δεν είναι θετική.

Στο μέτωπο της οικονομίας, είχαμε αυτή τη βδομάδα τις «δύο σε μία» Εκθέσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής: μία, ενταγμένη στο «Ευρωπαϊκό εξάμηνο», δηλαδή το συντονισμό των προϋπολογισμό των κρατών-μελών, εστιασμένη περισσότερο στη μακρο-οικονομική κατάσταση και μία δεύτερη, στο πλαίσιο της «μεταμνημονιακής» μεν, ενισχυμένης δε εποπτείας, σχετική με την πορεία της δημοσιονομικής εξισορρόπησης. Οι δύο Εκθέσεις συγκλίνουν: η εικόνα είναι από μέτρια έως κακή, μακριά από την «κανονικότητα» ή έστω από μια πορεία ανάκαμψης. Πολλές «ευπάθειες», δομικά προβλήματα, μεταρρυθμιστική ισχνότητα, ανεπαρκής μείωση της ανεργίας, ανύπαρκτη επενδυτική πνοή, υποτονική παραγωγικότητα προβάλλουν στο μακρο-οικονομικό πεδίο. Υπερβάσεις δαπανών, πιθανότητα λήψης νέων («ισοδύναμων») μέτρων, αύξηση μισθών και υπαλλήλων στο Δημόσιο (με ειδική μνεία στην ευνοϊκή μεταχείριση των υπαλλήλων του Υπουργείου Οικονομικών) απειλούν την ούτως άλλως ασταθή δημοσιονομική ισορροπία. Οι Εκθέσεις δεν μειώνουν τη σημασία της (συνολικής, επί 8 έτη) προσπάθειας, αλλά και δεν χαρίζονται σε υστερήσεις της παρούσας φάσης διακυβέρνησης: χαμηλός συγκριτικά στόχος ανάπτυξης, υπερβολικά πρωτογενή πλεονάσματα, γρήγορη μετά την τυπική έξοδο από τα Μνημόνια επιστροφή σε παροχές, καθυστέρηση ή απόκρουση των δομικών αλλαγών, διγλωσσία: ειδικά η κατηγορηματική διατύπωση ότι δεν τίθεται θέμα 120 δόσεων για εξόφληση υποχρεώσεων προς το Δημόσιο φαντάζει συγχρόνως ως κόλαφος και ως προειδοποίηση προς την κυβέρνηση.

Δυο άλλες πρόσφατες διεθνείς αξιολογήσεις, στο πεδίο των ελευθεριών αυτή τη φορά, επίσης ταιριάζουν στην αίσθηση του μέσου πολίτη για την κυβέρνηση και τις επιδόσεις της και αναδεικνύουν τη μεγαλύτερη ίσως αδυναμία της. 2η χειρότερη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πίσω μόνο από τη Βουλγαρία, ως προς το σεβασμό της ελευθερίας του Τύπου, σύμφωνα με το Human Rights Watch. Χώρα με τη 2η μεγαλύτερη επιρροή των λαϊκιστικών δυνάμεων, πίσω μόνο από την Ουγγαρία, σύμφωνα με τον Δείκτη Απολυταρχικού Λαϊκισμού Timbro της Σουηδίας. Αυτές τις «λεπτομέρειες» καμώνονται πως δεν γνωρίζουν ή πως δεν θεωρούν σημαντικές οι διάφοροι εγχώριοι «γεφυροποιοί», αλλά και γι’ αυτό είναι καταδικασμένοι να απευθύνονται στο κενό και πάντως όχι σε οποιονδήποτε πονάει τη Δημοκρατία.

Ακούω μια, την ίδια πάντα, ένσταση: σημασία δεν έχουν οι όποιες Εκθέσεις, συχνά κατασκευασμένες ή πάντως προερχόμενες από φύσει εχθρικές προς την κυβέρνηση οντότητες, σημασία έχει τι πιστεύουν οι πολίτες αυτής της χώρας. Παραβλέποντας ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή όχι μόνο δεν αποδείχθηκε «εχθρική» προς την παρούσα κυβέρνηση αλλά αποτέλεσε, ορισμένες φορές διαστρέφοντας την πραγματικότητα, πάγιο στήριγμά της μετά την «κωλοτούμπα» του 2015, ας επικεντρωθούμε στο τι λέει και τι νιώθει η πλειοψηφία των Ελλήνων μη φανατικών πολιτών. Βλέπουν άραγε, όπως θα ήθελε η κυβέρνηση, μια τετραετία που αφήνει πίσω της οικονομική ανάκαμψη, θεσμική ανοικοδόμηση, απόδοση αξιοπρέπειας και βελτίωση της καθημερινότητας; Ή μήπως βλέπουν αυτά που λένε με πιο κομψό τρόπο όλες οι Εκθέσεις και όλοι οι ξένοι παρατηρητές, δηλαδή κομματικοποίηση, χαμένες ευκαιρίες, παράλυση της πραγματικής οικονομίας και διχασμό; Την απάντηση ας την αναζητήσει ο καθένας γύρω του αλλά και μέσα του.

0
0
0
s2smodern
powered by social2s