Μακριά από την κανονικότητα

 Φιλελεύθερος 03-08-2018

Δεν χρειαζόταν ίσως να μας το πει το ΔΝΤ, καθώς η πραγματικότητα είναι μπροστά στα μάτια μας. Ωστόσο η μαρτυρία του έχει τη σημασία της, καθώς, από όλους τους «θεσμούς», αυτός ήταν που τις περισσότερες φορές είπε τα πράγματα με το όνομα τους. Και τώρα, στο τέλος του Μνημονίου αλλά όχι της ελληνικής περιπέτειας, αποφάνθηκε: η κανονικότητα απέχει ακόμα πολύ.

Βέβαια το ΔΝΤ, και γενικά οι διεθνείς εταίροι, ενδιαφέρονται και νουθετούν κυρίως για την οικονομία, εκεί όπου τα πράγματα είναι πιο καθαρά. Με δανεικά σταθήκαμε και στεκόμαστε στα πόδια μας, η δημοσιονομική προσαρμογή έγινε σχεδόν αποκλειστικά μέσω φόρων που αποστράγγισαν την πραγματική οικονομία, η χώρα συνεχίζει να μην παράγει, οι μεταρρυθμίσεις έγιναν κυρίως στα χαρτιά και είναι αμφίβολο αν θα συνεχιστούν ή αν δεν θα αναστραφούν, η αξιοπιστία στα μάτια των αγορών και των επενδυτών δεν έχει επιστρέψει, εθνικό πρόγραμμα ανόρθωσης δεν φαίνεται πουθενά, τα ρίσκα, εσωτερικά και διεθνή, είναι πολύ μεγάλα και η «σωτηρία» πολύ εύθραυστη. Χωρίς να υποτιμώνται οι θυσίες των πολιτών και τα έστω βίαια βήματα δημοσιονομικής εξυγίανσης, η Ελλάδα βγαίνει τελευταία και με πολύ λιγότερα εφόδια από κάθε άλλη χώρα που είχε μπει σε Μνημόνιο, με τα μείζονα ζητήματα της ανταγωνιστικότητας και του χρέους άλυτα, με τις αναγκαίες αλλαγές στη δημόσια διοίκηση και στο ασφαλιστικό να πρέπει να ξαναγίνουν από την αρχή, με το τραπεζικό σύστημα να αδυνατεί να παίξει το ρόλο του αιμοδότη και με την υποσχεθείσα πρόοδο στο τομέα της φορολογικής δικαιοσύνης και της είσπραξης των φόρων να αποδεικνύεται οπισθοχώρηση. Με λίγα λόγια, η κρίση δεν έγινε ευκαιρία για ανασύνταξη.

Το αντίθετο μάλιστα, αν προσθέσουμε δύο επίπεδα που ενδιαφέρουν πολύ λιγότερο τους διεθνείς θεσμούς αλλά καθορίζουν τη συλλογική μοίρα μας: το πολιτικό και το κοινωνικό. Το πολιτικό σύστημα κάθε άλλο παρά πήρε το μάθημα της κρίσης, ότι δηλαδή απαιτείται λιγότερος κομματισμός, περισσότερη ενότητα στα βασικά, σεβασμός στους θεσμούς και οικοδόμηση νέας νοοτροπίας. Αντίθετα, υπό την καθοδήγηση της παρούσας κυβέρνησης, επήλθε πρωτοφανής μετωπικός διχασμός (η κυβερνητική χειραγώγηση της υπόθεσης Novartis θα στοιχειώνει το πολιτικό μας σύστημα για πολλά χρόνια), καταρρακώθηκε το κράτος δικαίου και η στοιχειώδης αισθητική στη δημόσια αντιπαράθεση. Πώς μπορούμε να προσβλέπουμε σε ταχεία επανασύνδεση με την «κανονικότητα», όταν κανονικότητα πια, εξαιτίας των κυβερνητικών επιλογών και πράξεων, είναι οι διαχωριστικές γραμμές, η εκθεμελίωση, η προπαγάνδα και η χυδαιότητα;

Και για ποια «κανονικότητα» μιλάμε, όταν το βασικό αποτύπωμα που αφήνει η κρίση, και ιδίως η τελευταία τριετία, είναι η βύθιση του κοινωνικού σώματος σε μια κατάσταση ανάμεσα στη χαύνωση και την απελπισία; Από πού θα ξεπηδήσουν δημιουργικές δυνάμεις, πώς θα επιστρέψουν και θα συμβάλλουν στην ανόρθωση οι νέοι που έφυγαν, πώς θα μπορέσουμε να αποφύγουμε στο κοντινό μέλλον καταστροφές σαν αυτή που έφεραν οι ακραίες αλλά διόλου απρόβλεπτες πυρκαγιές της ανατολικής Αττικής, όταν τίποτα δεν αλλάζει, κανείς δεν κάνει ένα βήμα εμπρός, ή έστω ένα βήμα πίσω, και μονάχα οι τόνοι διαρκώς ανεβαίνουν; Η επερχόμενη πολιτική αλλαγή είναι ένα πρώτο αναγκαίο βήμα αλλά το περιεχόμενό της μόνο μια κοινωνία που επιτέλους θα ξυπνήσει μπορεί να το διαμορφώσει.

0
0
0
s2smodern
powered by social2s