• Home
  • Κόσμος
  • Ιστορίες Δημοκρατίας : Τα άνθη του καλού

Ιστορίες Δημοκρατίας : Τα άνθη του καλού

ΝΕΑ 28/03/2020

Μέσα/από τις οριακές δοκιμασίες αναδεικνύονται ανθρώπινες μορφές που χτίστηκαν πάνω σε αξίες και μας συνδέουν όχι με την επίπλαστη «κανονικότητα» της επιστροφής στην πρότερη κατάσταση αλλά με το ιδανικό της δημοκρατίας: έναν καλύτερο κόσμο.

Οι πρώτοι που έρχονται στο νου τούτες τις στιγμές είναι βέβαια οι άνθρωποι που λόγω δουλειάς -γιατροί, νοσοκόμοι, ερευνητές- βάζουν τον εαυτό τους, συχνά και τη ζωή τους, στην υπηρεσία των συνανθρώπων τους και του συλλογικού αγώνα. Άνθρωποι σαν τον Ιταλό γιατρό Ρομπέρτο Στέλα που δεν σταμάτησε να συνδράμει τους συμπολίτες του στο Βαρέζε, ακόμα και όταν εξαντλήθηκαν τα προστατευτικά μέσα, με αποτέλεσμα να κολλήσει και να πεθάνει από τον κορωνοϊό. Τέτοιες ζωντανές αποδείξεις ότι ο ανθρωπισμός δεν είναι άδειο κέλυφος είναι βέβαιο ότι υπάρχουν σε όλες τις χώρες, σε όλα τα νοσοκομεία, που έχουν χτυπηθεί από την πανδημία. Πιο σπάνιες είναι μορφές σαν της Ντέμπορα Μπιρξ, της Αμερικανίδας γιατρού που δεν πολεμάει τον ιό με γυμνά χέρια αλλά συντονίζει την προσπάθεια αντιμετώπισης του μέσα στο πιο δυσμενές περιβάλλον, εκείνο της κυβέρνησης Τραμπ. Η 63χρονη δόκτωρ Μπιρξ είχε γίνει γνωστή από τον αγώνα της κατά του ΑIDS. Πρώτα ως νεαρή στρατιωτική γιατρός, τη δεκαετία του 1980, δουλεύοντας κοντά σε εθελοντές στρατιώτες, για τους οποίους δεν υπήρχε διάγνωση και που τής «πέθαιναν στα χέρια κατά σμήνη». Αργότερα, από το 2014, ως συντονίστρια του διεθνούς αγώνα κατά του ΑIDS που κήρυξε ο Πρόεδρος Ομπάμα -ένας άλλος Πρόεδρος σε μια εποχή που οι ΗΠΑ έπαιρναν οικειοθελώς την παγκόσμια ηγεσία σε τέτοιου είδους αγώνες. Η Μπιρξ είναι μια χαρακτηριστική εκπρόσωπος του τύπου «καλού Αμερικανού», οικείου στην ανθρωπότητα όχι μόνο από τις ταινίες του Χόλιγουντ ή τους δύο παγκοσμίους πολέμους αλλά από το παράδειγμα που δίνουν με τη ζωή τους: λίγα λόγια, πολλή δουλειά, πίστη και βοήθεια στον άνθρωπο, θάρρος (η Μπιρξ έσωσε τον εαυτό της από βέβαιο θάνατο, όταν, στην πρώτη της γέννα, απαγόρευσε στους γιατρούς να της κάνουν μετάγγιση αίματος, που αποδείχθηκε μολυσμένο), τόλμη (διαφώνησε ανοιχτά με τη σύσταση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας περί διακοπής της χορήγησης φαρμάκων έναντι του ΑIDS στους ασθενείς και αποδείχθηκε ότι είχε δίκιο: η αρρώστια αυτή θεωρείται πια σχεδόν υπό έλεγχο). Το ότι θα αντισταθεί, αν χρειασθεί, σε κυβερνητικές εντολές ή ανοησίες και ότι θα καθοδηγήσει, όπως αρμόζει, αυτή τη γιγάντια (και καθυστερημένη, λόγω Τραμπ) προσπάθεια, είναι μάλλον piece of cake για την ίδια. Αλλά, για την ανθρωπότητα, ένα φως μέσα στη σκοτεινιά.

Η διάσταση της ηθικής και του ανθρωπισμού σε πολιτικά ή με δημόσιες ευθύνες πρόσωπα δεν προσιδιάζει μόνο σε περιστάσεις έκτακτης ανάγκης. Και σε «κανονικούς καιρούς» είναι αναγκαίοι άλλου είδους πολιτικοί, που ενσαρκώνουν τη διάθεση των λαών -μέρους των λαών, που είναι ωστόσο σε θέση να νικά τους λαϊκιστές- για αλλαγή, για αντίσταση και για ένα άλλο ήθος στη δημόσια ζωή. Πολιτικοί σαν την Πρόεδρο της Σλοβακίας Zuzana Caputova, τη Δήμαρχο του Γντασκ Aleksandra Dulkiewicz, τον Πρόεδρο της Ιρλανδίας Michael Higgins.

Η 47χρόνη Καπουτοβά σάρωσε στις προεδρικές εκλογές του 2019 στη Σλοβακία, όπου κατέβηκε ως ανεξάρτητη, πατώντας πάνω στο κύμα ιερής οργής που γέννησε στον πληθυσμό της χώρας η εν ψυχρώ δολοφονία του νεαρού δημοσιογράφου Jan Kuciak και της αρραβωνιαστικιάς του κατά παραγγελία ενός ολιγάρχη, του οποίου ο Kuciak ερευνούσε τους απολύτως υπαρκτούς δεσμούς με την κυβέρνηση του «σοσιαλιστή» Ρόμπερτ Φίκο. Το λαϊκό κύμα ανάγκασε σε παραίτηση -αλλά όχι αμέσως- τον Φίκο κι έστειλε στο ανώτατο αξίωμα της χώρας μια δικηγόρο εκτός συστήματος: η Καπουτοβά είχε γίνει γνωστή για τη μάχη εναντίον ενός εργοστασίου με τοξικά απόβλητα στη γενέτειρά της, το Pezinoc -κάτι σα μια Σλοβάκα Εριν Μπρόκοβιτς, και στη δράση και στην εμφάνιση- κι αργότερα για τη συμμετοχή της στην ίδρυση ενός κόμματος που είχε ως προμετωπίδα τον αγώνα κατά της διαφθοράς. Με πρότυπο τον μεγάλο Χάβελ, Πρόεδρο της ενωμένης Τσεχοσλαβακίας, η Καπουτοβά έθεσε από την πρώτη στιγμή ως βασικό στόχο της Προεδρίας της τη λήψη μέτρων για τη δικαιοσύνη και για το περιβάλλον -και μέχρι στιγμής έχει πείσει τους συμπατριώτες της.
Επίσης σε τραγικά γεγονότα, αλλά μέσα σε πολύ πιο δύσκολη συγκυρία, χρωστά την ανέλιξη της η Πολωνέζα Ντούλκιεβιτς. Δικηγόρος κι αυτή, μητέρα που μεγαλώνει μόνη την κόρη της, μέλος του δημοτικού συμβουλίου της πόλης-σύμβολο της αντίστασης στο καθεστώς Κατσίνσκι, αλλά και του Βαλέσα και του ξεκινήματος της Αλληλεγγύης, η Ντούλκιεβιτς εκλέχτηκε μετά τη φριχτή δημόσια δολοφονία, στις 13 Ιανουαρίου 2019, του επί 20 χρόνια Δημάρχου Πάβελ Αντάμοβιτς. Παρότι η δολοφονία μάλλον δεν είχε πολιτικά κίνητρα -ο νεαρός δολοφόνος είχε σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα και μια από τις πρώτες επίσημες πράξεις της Ντούλκιεβιτς ήταν να επικοινωνήσει με τη μητέρα του- πήρε εθνικού χαρακτήρα διαστάσεις λόγω της στάσης του Αντάμοβιτς, και του Γκανσκ, κατά του αυταρχικού καθεστώτος της Βαρσοβίας. Η Ντούλκιεβιτς δεν έκρυψε ότι εκπροσωπεί «την άλλη Πολωνία» και ότι προσπαθεί να κάνει πράξη, ή να δείξει τουλάχιστον ότι έχουν νόημα, τα τελευταία λόγια του μαχαιρωμένου Αντάμοβιτς: «Το Γντασκ είναι γενναιόδωρο. Το Γντασκ πιστεύει στο καλό».

Όχι τόσο αίμα αλλά ίδιου τύπου πάθος και ήθος χαρακτηρίζουν την προσωπικότητα και την προεδρική θητεία του 79χρονου Χίγκινς στην Ιρλανδία. Δυτικός αλλά πολίτης ενός πιο «άγριου» και δαρμένου από τα κύματα της ιστορίας τόπου, αριστερός υπεράνω κομμάτων (αν και εκλέχτηκε το 2011 ως υποψήφιος του Εργατικού Κόμματος), άνθρωπος της σκέψης και των γραμμάτων, οικολόγος πριν η οικολογία γίνει του συρμού (από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε μιλούσε για μια «Ευρώπη που έχει ανάγκη ενός νέου οικολογικού-κοινωνικού παραδείγματος, εάν θέλει να αποκρούσει τις σειρήνες του λαϊκισμού»), ο Χίγκινς είναι, χωρίς να το «παίζει», ανθρωπιστής και μαζί άνθρωπος της διπλανής πόρτας: μείωσε κατά 23.5% το μισθό του, είναι σπόνσορας της μη κυβερνητικής οργάνωσης Habitat for Humanity Ireland, ονομάτισε την ξενοφοβία και το ρατσισμό ως «πληγές της κοινωνίας», είναι καθολικός αλλά θεωρεί όλες τις θρησκείες ίσες, στήριξε δημόσια το δικαίωμα στην άμβλωση και το γάμο μεταξύ ανθρώπων ίδιου φύλου, παίρνει μαζί κάποιο από τα σκυλιά του σε επίσημες εκδηλώσεις, παρακολουθεί αγώνες ποδοσφαίρου και ράγκμπι, διαβάζει στο ραδιόφωνο τον ποιητή Σίμους Χίνι και μιλά γι’ αυτόν σε ξένους ηγέτες. Δείχνει ότι το πνεύμα και η ανθρωπιά όχι μόνο έχουν θέση στη δημοκρατία, αλλά ότι δεν υπάρχει πραγματική δημοκρατία χωρίς αυτά.

0
0
0
s2smodern
powered by social2s