Μάχη επιβίωσης

Φιλελεύθερος 11/10/2019

Ας το πούμε από την αρχή: ο Τραμπ κερδίζει, συνειδητά ή κατά πάσα πιθανότητα ασυνείδητα -γιατί δεν είναι σε θέση να πετύχει κανένα στόχο-, τη μάχη κατά της νομιμότητας. Ο σπόρος της ανοιχτής αγνόησης και παραβίασης των κανόνων του κράτους δικαίου και της διεθνούς συνύπαρξης έπεσε και κάρπισε κι απλώθηκε στα πέρατα της οικουμένης.

Δεν περιμέναμε αυτή τη βδομάδα για να το διαπιστώσουμε -αλλά αυτή τη βδομάδα βεβαιωθήκαμε ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος δεν καταλαβαίνει τίποτα, δε σέβεται τίποτα και κάνει τα πάντα για να διαχύσει την παρανομία σε κάθε διαδικασία και σε κάθε χώρα. Η αποκάλυψη των συνομιλιών του με τον Ουκρανό πρόεδρο και θαυμαστή του -άλλον παλιάτσο, που ένας ακόμα λαός χωρίς ελπίδα και χωρίς πυξίδα έστειλε να τον διαφεντέψει, δηλαδή να τον καταστρέψει-, και η πέρα από κάθε αμφιβολία κάμψη θεμελιωδών συνταγματικών και ηθικών κανόνων που ισχύουν για κάθε αιρετό ηγέτη, θα αρκούσαν για να αποτελέσουν συγκλονιστικά γεγονότα αλλά και για να κλονίσουν την υπόληψη και τη νομιμοποίηση εκείνου που έτσι πρόδωσε τη χώρα του και το αξίωμά του. Η συνέχεια υπήρξε όμως ακόμα χειρότερη: ο άνθρωπος αυτός, και όσοι επιτελείς/κόλακες τού έχουν απομείνει, αρνήθηκε να συμμορφωθεί με τους συνταγματικούς και εθιμικούς κανόνες από τη στιγμή που άρχισε η διαδικασία καθαίρεσής του και ξεκίνησε έναν ανοιχτό πόλεμο με τη Βουλή των Αντιπροσώπων.

Χρησιμοποιώντας, ο ίδιος, νηπιακή γλώσσα πεζοδρομίου και οι επιτελείς του νομικά του σκοινιού και του παλουκιού -η διαδικασία του impeachment δεν είναι δικαστική, ώστε ο Πρόεδρος να καθίσταται διάδικος και να έχει δικαιώματα διαδίκου, αντίθετα έχει υποχρέωση να παίξει το παιχνίδι με τους κανόνες που ορίζουν το Σύνταγμα και η Βουλή-, ο Τραμπ τσαλάκωσε πέρα από την πολιτική και τη συνταγματική νομιμότητα. Πλέον έχει λιγότερη σημασία αν θα καθαιρεθεί από το αν θα του επιτραπεί να συνεχίσει να καταλύει το δίκαιο και το όποιο κύρος είχε κάποτε το ισχυρότερο αξίωμα στην ισχυρότερη δημοκρατία του κόσμου. Που υπό τέτοιες συνθήκες παύει να είναι δημοκρατία και γι' αυτό, στα μάτια του νόμου, όσοι τον ανέχονται, ενώ έχουν θεσμική δυνατότητα να αντισταθούν, υποπίπτουν και εκείνοι σε έσχατη προδοσία.

Δεν πρέπει να παραξενεύει που μια τέτοια στάση, από κάποιον που έχει αυτή τη θέση, και που συνεχίζει να κάνει αυτά που θέλει αδιαφορώντας για κάθε κανόνα, βρίσκει παντού μιμητές. Ένας μικρός Τραμπ είναι κι ο Τζόνσον, του οποίου το ανώτατο δικαστήριο ακυρώνει τις παράνομες πράξεις κι αυτός κατηγορεί τους δικαστές και τους βουλευτές για προδοσία. Ο Τζόνσον, τον οποίο η Βουλή υποχρεώνει να ζητήσει παράταση της ημερομηνίας εξόδου εάν δεν υπάρξει συμφωνία με την Ένωση κι αυτός ψάχνει, μεγαλόφωνα, τη μέθοδο δια της οποίας θα παραβιάσει την εντολή. Ένας άλλος, πιο πονηρός, συγκροτημένος και δόλιος, Τραμπ είναι και ο πρόεδρος της Τουρκίας, που βρίσκει την ευκαιρία, εκμεταλλευόμενος το ακαταλόγιστο του αυθεντικού Τραμπ, να καταλύσει κάθε έννοια διεθνούς νομιμότητας και να φέρει, ανενόχλητος, τον πόλεμο σε μια μαρτυρική χώρα και στο δικό μας κατώφλι.

Θλιβεροί καιροί, όταν η μοίρα λαών κι ίσως και της ανθρωπότητας κρέμεται από μια φράση στο τουίτερ ενός διανοητικά και ψυχικά διαταραγμένου "πλανητάρχη". Οι αμερικανικές εκλογές του 2020 έχουν εκ των πραγμάτων προσλάβει το χαρακτήρα μάχης για την επιβίωση του δικαίου. Μόνο αν δε χαθεί αυτή η μάχη θα μπορέσουμε, μετά, ν' αναρωτηθούμε πώς ξαναστήνεται στα πόδια της η δημοκρατία.

0
0
0
s2smodern
powered by social2s