Εξάπλωση

Φιλελεύθερος 2/08/2019

Το μεγάλο πρόβλημα με τον απανταχού του κόσμου λαϊκισμό δεν είναι ότι νικάει στις κάλπες –γιατί συνήθως δεν νικάει. Είναι ότι εξαπλώνεται, αναπαράγεται, διαποτίζει και προκαλεί σε μίμηση.

Δυο εμβληματικά πρόσφατα παραδείγματα, ανάμεσα, δυστυχώς, σε πολλά, δείχνουν σε τι βαθμό οι «ιδέες» των συμβόλων του λαϊκισμού κερδίζουν έδαφος παρά την απόρριψη των φορέων τους από τη μεγάλη πλειοψηφία των δημοκρατικών ανθρώπων. Ο Τραμπ, το πρόσωπο που άλλαξε το παιχνίδι σε παγκόσμιο επίπεδο, κατάφερε, παρότι αποδείχθηκε στην εξουσία ακόμα πιο ακραίος από ό,τι φαινόταν πριν εκλεγεί, να πάρει με το μέρος του το σύνολο σχεδόν των Ρεπουμπλικανών βουλευτών, ακόμα και εκείνων, και δεν ήταν λίγοι, που στην αρχή είχαν σταθεί κριτικά απέναντί του. Τα χατίρια που έκανε στα μεγάλα συμφέροντα που τον στηρίζουν και τους στηρίζουν, η δύναμη της εξουσίας και η προοπτική μιας νέας νίκης, ακόμα και η ευκολία που τους προσφέρει καθιστώντας τη σκέψη άχρηστη, έσβησαν τις αντιστάσεις κι ένωσαν ένα ολόκληρο κόμμα, και τον μισό αμερικανικό πληθυσμό, κάτω από τη σημαία του ρατσισμού και μισογυνισμού, της διαστροφής της πραγματικότητας (γι΄ αυτούς δεν υπάρχει κλιματική αλλαγή) και της ανθρωπιάς (η συκοφαντία και τα όπλα είναι τα όπλα τους). Με πολύ παρόμοιο τρόπο, αλλά σε  μια πολύ διαφορετική χώρα, ο Μπόρις Τζόνσον συσπειρώνει ήδη το κόμμα του και τους συντηρητικούς  ψηφοφόρους γύρω από μια εικονική πραγματικότητα και, ιδίως, γύρω από μια αντιστροφή αξιών. Η χώρα που πολέμησε και νίκησε το blitzkrieg αφήνεται να παρασυρθεί σε ένα blitzkrieg προς την άτακτη έξοδο όχι μόνο από την Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά και από τη λογική, τη μετριοπάθεια, τις αποχρώσεις, το χιούμορ. Στο όνομα της «βούλησης του λαού» μια κλίκα, προς το παρόν μη εκλεγμένη, ετοιμάζεται να επιβάλει την πολεμοχαρή και αυτό-εξυπηρετική βούληση της.    

Το μόνο καλό μέσα σε αυτή τη θλιβερή παγκόσμια περιπέτεια είναι ότι, όπως δείχνει το ελληνικό παράδειγμα, η διάχυση του δηλητηρίου του λαϊκισμού εντός των κομμάτων και των κοινωνιών μπορεί να είναι αναπόφευκτη, δεν είναι όμως ακαταμάχητη. Τα μεγάλα ζητούμενα είναι δύο: να μην προκληθεί κακό που δεν ανατρέπεται (από αυτή την άποψη, η σημερινή Βρετανία είναι σε χειρότερη θέση από την Ελλάδα του 2015) και να έρθουν κάποια στιγμή στην εξουσία άνθρωποι και παρατάξεις που δεν αυτό-χαρακτηρίζονται αντι- λαϊκιστές αλλά το αποδεικνύουν με πράξεις. Όσους δισταγμούς για επιμέρους επιλογές και για το τελικό αποτέλεσμα και να έχει κάποιος που δεν είναι οπαδός της σήμερα κυβερνώσας παράταξης, δεν μπορεί να μην αντιλήφθηκε ήδη, αρκεί να έχει τα μάτια του ανοιχτά, ότι φυσάει ένας άλλος αέρας λογικής και σοβαρότητας. Η Βουλή έπαψε να είναι καφενείο, η προετοιμασία –αύριο και η αριστεία;- έπαψαν να αποτελούν βρισιές, οι πολιτικές αντιπαραθέσεις δεν έχουν χαρακτήρα πολιτικής, ή πολιτισμικής, σύγκρουσης, τα αυτονόητα για να πάει η χώρα μπροστά –συλλογικότητα, δημιουργικότητα, αξιοσύνη, αυτοσυγκράτηση- αρχίζουν να ξαναγίνονται αυτονόητα. Ο δρόμος είναι μακρύς αλλά, ακόμα και σε επίπεδο κοινωνικής συμπεριφοράς, κάτι ήδη αλλάζει.   

Με αυτά και με αυτά, εύχομαι σε όλους καλές διακοπές. Ο ξεκούραστος πολίτης, όπως φυσικά και ο μορφωμένος πολίτης, είναι ο αποτελεσματικότερος εχθρός όσων θέλουν να φτωχύνουν τη Δημοκρατία.

0
0
0
s2smodern
powered by social2s