Μαδουροκρατία

Φιλελεύθερος 3/05/2019

Αυτά που συμβαίνουν στη Βενεζουέλα τους τελευταίους μήνες, και ιδίως τις τελευταίες ημέρες, δεν αφορούν μόνο τη συγκεκριμένη χώρα και δεν μπορούν να αποδοθούν αποκλειστικά στις ιδιαιτερότητες της Λατινικής Αμερικής. Τίθενται, μπροστά στα μάτια της ανθρωπότητας, σοβαρά ζητήματα δημοκρατίας και δημοκρατικής σοβαρότητας, που αντανακλούν και στο εσωτερικό κάθε χώρας.

Ας ξεκαθαρίσουμε τα βασικά δεδομένα της οποιασδήποτε συζήτησης. Πρώτον, για τα περί «πραξικοπήματος»: η πραγματικότητα είναι ότι, όπως διδάσκει η πολιτική επιστήμη και η ιστορία των δημοκρατικών θεσμών, πραξικόπημα νοείται μόνον έναντι νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης και η κυβέρνηση Μαδούρο δεν είναι τέτοια. Οι προεδρικές «εκλογές» του 2018 ήταν μια δημοκρατική φάρσα με την κυβέρνηση να διαλύει τη Βουλή, να αλλάζει παράνομα τους δικαστές του Συνταγματικού Δικαστηρίου, να φυλακίζει τους ηγέτες της αντιπολίτευσης και να «κερδίζει» μόνη της, με τεράστια αποχή και με πλήρη κατάλυση του Συντάγματος. Αυτά δεν τα λένε κάποιοι απολογητές της επέμβασης στα εσωτερικά της χώρας, αλλά οι παρατηρητές εκείνων των εκλογών και οι διεθνείς οργανισμοί δικαιωμάτων του ανθρώπου. Το πραξικόπημα ήταν, τότε, του Μαδούρο και όχι η προσπάθεια, σήμερα, επιστροφής στη δημοκρατική νομιμότητα: θα ήταν σαν να αποκαλούσαμε τον εσωτερικό αγώνα κατά ενός δικτατορικού καθεστώτος «πραξικόπημα» και μάλιστα, κατά ειρωνικό τρόπο, στην περιοχή εκείνη του κόσμου στην οποία έδρασε απελευθερωτικά ο Μπολιβάρ. Από τον οποίο μάλιστα πήρε το όνομά του το καθεστώς του Τσάβες πρώτα, που ήταν αυταρχικός αλλά δεν είχε εκλεγεί παράνομα, και του Μαδούρο τώρα.

Δεύτερον, δεν μπορεί να θεωρείται δευτερεύουσας σημασίας για την ανατροπή του καθεστώτος Μαδούρο το πού (στην οικονομική εξαθλίωση, στην ανέχεια, τη μαζική έξοδο από τη χώρα) και με ποια μέσα (διασπάθιση του δημόσιου πλούτου, καταπίεση όλων των ελευθεριών, επιβολή οιονεί στρατιωτικού νόμου) οδήγησε το καθεστώς τη Βενεζουέλα και το λαό της. Τρίτον, τα περί ύπαρξης αμερικανικών συμφερόντων στη χώρα και στην περιοχή έχουν ασφαλώς βάση, δεν καθαγιάζουν όμως το καθεστώς και δεν σημαίνουν αυτόματα ότι αυτοί που το πολεμούν, με προσπάθεια προσεταιρισμού του στρατού και όχι με ανοιχτή έκκληση στη χρήση των όπλων (αντίθετα από ό,τι κάνει η κυβέρνηση Μαδούρο), είναι «αμερικανοκίνητοι» και χωρίς δημοκρατικό και λαϊκό έρεισμα στην ίδια τη Βενεζουέλα. Αυτό δεν σημαίνει ότι η λύση περνά μέσα από στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ: ο ρόλος τους είναι κρίσιμος λόγω της γεωπολιτικής ισχύος της χώρας, αλλά μια στρατιωτική επέμβαση θα ήταν όχι μόνο αντίθετη με το διεθνές δίκαιο, κάτι συζητήσιμο, αλλά και αντιπαραγωγική, κάτι βέβαιο. Τέταρτον, τα περί συνεννόησης και συμβιβασμών ηχούν καλά στ’ αυτιά και καθησυχάζουν τις συνειδήσεις των απανταχού δημοκρατών, μόνο που δυστυχώς δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα: το καθεστώς Μαδούρο έκλεισε την πόρτα σε κάθε σοβαρή πολιτική συζήτηση, η οποία δεν θα μπορούσε παρά να περνάει μέσα από -δημοκρατικές αυτή τη φορά- εκλογές.

Όπως είναι σήμερα τα πράγματα, το να δηλώνει κανείς ουδετερότητα και να καλεί απλώς σε ψυχραιμία σημαίνει ότι υποστηρίζει το καθεστώς Μαδούρο. Καλώς η Ευρωπαϊκή Ένωση στηρίζει την εξέγερση χωρίς εξωτερική επέμβαση. Και κακώς τα ελληνικά κόμματα βλέπουν τον εαυτό τους και τις ιδεοληψίες τους στον καθρέφτη, αντί να ακολουθούν, για μια φορά ενωμένα, το μόνο δυνατό δρόμο, αυτόν της δημοκρατίας.

0
0
0
s2smodern
powered by social2s