Θύελλες

Φιλελεύθερος 29/03/2019

Όποιος σπέρνει διχόνοια, θερίζει θύελλες: ισχύει παγίως στην ελληνική Ιστορία, ποτέ περισσότερο από ό,τι στην παρούσα φάση της. Μόνο που οι θύελλες μάς χτυπάνε όλους και δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν παρά με τον εντελώς αντίθετο τρόπο από εκείνον που τις προκάλεσε: με συσπείρωση και ανοιχτά μάτια.

Γίνεται άραγε αυτό σήμερα; Αμφιβάλλω. Η συζήτηση γύρω από τα κυβερνητικά πεπραγμένα και η δίκαιη κριτική που ασκείται, φοβούμαι ότι βλέπει μόνο τις πολλές αδυναμίες και υστερήσεις, κοιτά κυρίως πίσω και ελάχιστα μπροστά, σε μια εποχή που το μπροστά είναι και κοντινό και κρίσιμο. Μένει στη δικαιολογημένη αγανάκτηση και απογοήτευση και δεν κάνει την αναγκαία προσπάθεια να καταλάβει τι οδήγησε στο Σύριζα και γιατί ο Σύριζα παραμένει υπολογίσιμος παρότι δεν πραγματοποίησε καμία από τις υποσχέσεις του, αυτό-αποκαλύφθηκε και αυτό-γελοιοποιήθηκε και στην πορεία διέστρεψε και τους κανόνες του δημοκρατικού παιχνιδιού. Μόνο ένα τέτοιο άνοιγμα του φακού θα έδινε προοπτική για την επόμενη μέρα και, κυρίως, πιθανότητες στο μέγα, παρότι συχνά βουβό, αίτημα της κοινωνίας: το τέλος του διχασμού.

Δεν μιλώ για συγχώρεση, ούτε καν για επιείκεια, μιλώ για αποφυγή του μεγάλου σύγχρονου πολιτικού προβλήματος της χώρας αλλά και της ανθρωπότητας: των περίκλειστων κύκλων, όπου ο καθένας από εμάς συνομιλεί μόνο με τους ομοϊδεάτες του και συμφωνεί εκ των προτέρων για κάποια «αυτονόητα», που όμως στην πραγματική ζωή παρουσιάζονται, τα άτιμα, εντελώς διαφορετικά. Αίφνης, το αντικειμενικό γεγονός ότι στελέχη της παρούσας κυβερνητικής παράταξης πρωτοστάτησαν στη διαπόμπευση πολιτικών αντιπάλων κατά τις εθνικές γιορτές μένει κολοβό αν δεν συμπληρωθεί με ρητή και χωρίς υποσημειώσεις αποδοκιμασία της άσκησης πολιτικής βίας, από όπου κι αν προέρχεται και σε όποιους και αν απευθύνεται, και με συγκεκριμένες προτάσεις για το πώς θα μαλακώσει και όσο το δυνατόν πιο γρήγορα θα κλείσει ο κύκλος, πριν η φραστική και ψυχολογική βία εκβάλλει αναπόφευκτα στη σωματική. Το να υπενθυμίζεται, απολύτως ορθά, η ευθύνη της κυβέρνησης στην αναζωπύρωση ταυτοτικών, δηλαδή επί του εθνικού σώματος, ασελγειών, λόγω του μικροκομματικού χειρισμού και του κακού αποτελέσματος της Συμφωνίας των Σκοπίων, δεν πρέπει να βγάζει από τον κόπο, όλους εμάς που εκεί στηρίζουμε την κριτική μας, να σκεφτούμε τρόπους για να βγει η Ελλάδα από τη διεθνή της απομόνωση και να ανοίξει τα φτερά της (τα πολιτιστικά φτερά της πρώτα απ’ όλα, κατά τη γνώμη μου, αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία). Η παραπάνω από εύλογη, απαραίτητη, ανάδειξη και στηλίτευση της έκπτωσης των θεσμών και, τελικά, της Δημοκρατίας που έχει επιφέρει αυτή η κυβέρνηση, μόνη, σε τέτοιο βαθμό, από τη μεταπολίτευση, δεν πρέπει να σταματήσει εκεί αλλά να τροφοδοτήσει ιδέες και, κυρίως, πρακτικές για την αναζωογόνηση της ελληνικής δημόσιας σφαίρας.

Όπως συνέβη με την Ιταλία μετά το Μπερλουσκόνι, θα συμβεί με τις ΗΠΑ μετά τον Τραμπ και ισχύει για όλες τις χώρες που υφίστανται στο πετσί τους το «λαϊκισμό του 21ου αιώνα», χώρες στις οποίες ανήκει και η δική μας ελέω Σύριζα, η οικοδόμηση δεν μπορεί να βασιστεί αποκλειστικά στην κριτική. Περνά από την κατανόηση γιατί λαοί ολόκληροι υπέκυψαν στη γοητεία της οπισθοχώρησης και απαιτεί η επόμενη μέρα να μην είναι ούτε μονόχρωμη, ούτε ανιστόρητη, ούτε εκδικητική.

0
0
0
s2smodern
powered by social2s