Ουρσουλίνες και ωδίνες

Φιλελεύθερος 19/07/2019

Η επιλογή και, τελικά, η εκλογή της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν στην Προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής έβγαλε με εύγλωττο τρόπο στην επιφάνεια τα βασικά χαρακτηριστικά, αρνητικά αλλά όχι μόνο, του τρόπου λειτουργίας των ενωσιακών θεσμών, ιδίως μετά την κρίση.

Με μία φράση, που ασφαλώς αδικεί την πολυπλοκότητα της κατάστασης αλλά όχι, θέλω να ελπίζω, την ουσία της, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση πρώτα αυτό-εξουδετέρωσε την πολιτική δυναμική των ανώτατων αξιωμάτων της, μετά προσπάθησε να τη διασώσει με μη ορθόδοξους τρόπους και πλέον εύχεται, αλλά δεν μπορεί να είναι σίγουρη, ότι τα πρόσωπα θα δώσουν ώθηση στους θεσμούς και όχι το αντίθετο. Πολλοί χαρακτήρισαν δημοκρατική υποχώρηση την εγκατάλειψη του συστήματος των νομιμοποιημένων μέσα από τις ευρωπαϊκές εκλογές «αρχηγών πολιτικών παρατάξεων» (Spitzenkandidaten), σύστημα που θα οδηγούσε σε εκλογή του κυρίου Βέμπερ στην προεδρία της Επιτροπής. Δεν πρέπει να υποβαθμίζονται όμως δυο εξίσου μεγάλες, αν όχι μεγαλύτερες, υποχωρήσεις που αποφεύχθηκαν: η επιλογή ενός προσώπου, όπως ο κ. Βέμπερ, εμφανώς ακατάλληλου για το αξίωμα και η ακόμα βαρύτερη απονομιμοποίηση που θα προκαλούσε ενδεχόμενη επιλογή ενός πολύ καλού υποψηφίου, του κ. Τίμερμανς, του οποίου όμως η παράταξη ηττήθηκε στις εκλογές. Και μπορεί η κυρία φον ντερ Λάιεν να υπήρξε επιλογή ανάγκης, ισορροπίας και τελευταίας στιγμής, προταθείσα μάλιστα από τους Γάλλους και με πολύ χλιαρή υποδοχή από τους Γερμανούς, έχει όμως τα φόντα να διασώσει μια τριπλή ισορροπία: δεν είναι σκληρή συντηρητική, όπως ο κ. Βέμπερ, ανήκει στην πολιτική οικογένεια που πλειοψήφησε στις εκλογές, αντίθετα από τον κ. Τίμερμανς, και, εξ ανάγκης ίσως, παρουσιάστηκε ενώπιον των ευρωβουλευτών και εξελέγη με ένα ιδιαίτερα ρηξικέλευθο, στα λόγια τουλάχιστον, πρόγραμμα αειφόρου ανάπτυξης, ισότητας των φύλων και κοινωνικής συνοχής. Η «σοσιαλδημοκρατικοποίηση» της Ευρωπαϊκής Επιτροπής –η πραγματική, όχι όπως την εννοεί ο κ. Τσίπρας-, η οποία απέκτησε δυναμική επί Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, όχι μόνο δεν ανακόπτεται αλλά ενδυναμώνεται. Αρκεί βέβαια οι επιλογές και οι πράξεις να τιμήσουν και να μην ακυρώσουν το πολιτικό πρόγραμμα.

Τα βασικά προβλήματα που θα έχει να αντιμετωπίσει η νέα Πρόεδρος της Επιτροπής είναι άλλα. Πρόκειται ιδίως για την ανάγκη να αντισταθεί στον πειρασμό να «κυβερνήσει» ως Γερμανίδα, για τη σχετική αδυναμία της έναντι των προβληματικών από άποψης κράτους δικαίου καθεστώτων της Ουγγαρίας και της Πολωνίας, τα οποία ψήφισαν υπέρ της και κατέστησαν δυνατή την εκλογή της, και για την πολυδιάσπαση Συμβουλίου και Κοινοβουλίου, που είναι σχεδόν μοιραίο να αντικατοπτριστεί και στην Επιτροπή, στερώντας της τη δυνατότητα να δουλέψει ως μια πραγματική «κυβέρνηση» υπέρ του κοινού ευρωπαϊκού συμφέροντος. Σήμερα που χρειάζονται τολμηρές αποφάσεις, καθώς και τα τρία βασικά μέτωπα –πράσινη ανάπτυξη, ισότητα, ενδυνάμωση κοινωνικής διάστασης- θα βρουν απέναντι τους χιλιάδες μικρά και μεγάλα, οικονομικά και πολιτικά, συμφέροντα, αν η Επιτροπή δεν κατορθώσει να μιλάει με μια φωνή, τότε η αναγκαία αλλαγή πορείας θα μείνει γράμμα κενό. Η εκλογή της κας φον ντερ Λάιεν διευκόλυνε πάντως, έστω έμμεσα, την πολύ θετική, όπως εκ γνώσεως πιστεύω, επιλογή του νέου Έλληνα Επιτρόπου, δίνοντας μια δυναμική, που τόσο χρειάζεται σε αυτήν ειδικά την περίοδο, στη θέση της χώρας μας εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

0
0
0
s2smodern
powered by social2s