Δύο όψεις

Φιλελεύθερος 25/01/2019 

Όποια και να είναι η θέση του καθενός έναντι της Συμφωνίας των Πρεσπών, δεν ωφελεί να παραβλέπουμε μια διόλου ασήμαντη παράπλευρη συνέπεια: την ενίσχυση του κύρους της κυβέρνησης, και ιδίως του Πρωθυπουργού, στα μάτια πολλών ξένων ηγετών και μέρους της διεθνούς κοινής γνώμης.

Ένα χαρακτηριστικό πρόσφατο δημοσίευμα, που θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως οδηγός, έρχεται από τη γερμανική εφημερίδας Welt: ο Έλληνας Πρωθυπουργός παρουσιάζεται, ούτε λίγο ούτε πολύ, ως ο «μόνος που αντιστέκεται στο κενό ηγεσίας της Δύσης». Η περιγραφή του ηγετικού ελλείμματος –Τραμπ, Μπρέξιτ, Μακρόν, Μέρκελ- είναι αρκετά ακριβής, αν και όποιος βιαστεί να διαγράψει τους δυο τελευταίους θα πέσει έξω. Ούτε τα ζητήματα που αναδεικνύονται ως καθοριστικά προκαλούν έκπληξη, καθώς ταυτίζονται, κατά διαβολική σύμπτωση, με το νέο «αφήγημα» της κυβέρνησης: πρόκειται για την «οικονομική ανάκαμψη» και για τη Συμφωνία των Πρεσπών. Αυτό που εντυπωσιάζει είναι το πού στηρίζεται η κρίση περί «ηγετικότητας» του Πρωθυπουργού: λέγεται ότι, στη μεν οικονομία, εφάρμοσε ένα «σοβαρό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων και λιτότητας», με τη δε Συμφωνία των Πρεσπών βάζει τέλος «σε μια διαμάχη που κανείς δεν κατάλαβε δυτικά της νότιας Μακεδονίας και βόρεια της βόρειας Μακεδονίας» και μάλιστα με τρόπο που «δρα δυνητικά σταθεροποιητικά σε ολόκληρα τα Βαλκάνια».

Πριν αναρωτηθούμε αν αυτά λέγονται για τη χώρα που εμείς, ως κάτοικοί της, γνωρίζουμε και για την πολιτική που υφιστάμεθα, πρέπει να θυμηθούμε ότι παρόμοιες κρίσεις έχουν γίνει και από άλλα έγκυρα ευρωπαϊκά, και μάλιστα –κατά άλλη διαβολική σύμπτωση- «κεντροαριστερά» έντυπα, όπως η γαλλική Monde (άλλος ένας γοητευμένος κόσμος). Πού οφείλεται αυτό; Είναι αφέλεια, επιφανειακή γνώση και ανάγνωση των γεγονότων, διαφορετική οπτική ματιά, εξυπηρέτηση συμφερόντων που καμία σχέση δεν έχουν με τα ελληνικά; Λίγο απ’ όλα: για τους Ευρωπαίους η Ελλάδα είναι ατίθαση, άρα ένας ηγέτης που επιβάλλει τη βούληση του, και μάλιστα χωρίς κοινωνική επανάσταση, είναι άξιος σεβασμού΄ τα νούμερα της οικονομίας βελτιώθηκαν, άσχετο με τι γίνεται με τη πραγματική οικονομία΄ οι Πρέσπες βγάζουν από τη μέση ένα έστω μικρό διεθνές αγκάθι, χωρίς καθόλου να ενδιαφέρει το περιεχόμενο της Συμφωνίας. Το ότι δεν υφίσταται όχι «σοβαρό» αλλά ούτε καν στοιχειώδες πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων, το ότι η λιτότητα ήταν αχρείαστη και πλήττει τους πιο αδύναμους, το ότι δεν υπάρχει και ούτε φαίνεται στον ορίζοντα η παραμικρή ανάκαμψη, το ότι η Συμφωνία των Πρεσπών έγινε στον μικρότερο κοινό παρανομαστή, για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης και υλοποιείται μέσα από απίστευτες κοινοβουλευτικές μεθοδεύσεις και με παραβίαση της διαδικασίας που η ίδια έθετε –όλα αυτά είναι ψιλά γράμματα για τους ξένους «αναλυτές».

Το γεγονός ότι η «ηγετικότητα» ενός Πρωθυπουργού με τέτοια συγκρότηση και χαρακτήρα κατέληξε να προβάλλεται ως διεθνής άποψη θα πρέπει να προβληματίσει και για το κύρος του Τύπου και για την πειθώ όσων ελληνικών παραγόντων πιστεύουν το αντίθετο και για το επίπεδο της πολιτικής στην Ελλάδα και διεθνώς. Έστω κι έτσι, πάντως, δεν μπορεί κανείς να αφεθεί να ισχυρίζεται αναντίρρητα, ότι ο Έλληνας Πρωθυπουργός επέδειξε «διορατικότητα, ενεργητικότητα και θάρρος», όταν, με ουσιαστικά και όχι επικοινωνιακά κριτήρια, διακρίθηκε για κομματισμό, μακιαβελισμό και διχασμό. Πίσω από τις λέξεις δεν κρύβεται πια ο Αλέξης, αλλά μια ιδέα περί Ελλάδας.

0
0
0
s2smodern
powered by social2s