Η πιο δύσκολη μάχη

 

Τα αποτελέσματα των ενδιάμεσων εκλογών στις ΗΠΑ έδειξαν πόσο δύσκολο είναι να νικηθεί ο λαϊκισμός όταν ριζώσει στις δομές ενός κράτους και, κυρίως, στις συνειδήσεις των πολιτών.
Ο Τραμπ δεν κέρδισε βέβαια, όπως, με το χαρακτηριστικό μίγμα θράσους και διαστροφής της πραγματικότητας, ισχυρίζεται. Με την απώλεια μάλιστα της πλειοψηφίας στη Βουλή των Αντιπροσώπων, η εκτελεστική εξουσία, όλοι οι μοχλοί της οποίας βρίσκονταν ως τώρα στα χέρια του, αποκτά ένα αντίβαρο, που μπορεί να κάνει τη ζωή του Προέδρου (πιο) δύσκολη. Το αμερικανικό σύστημα, όμως, είναι τέτοιο που ο Πρόεδρος θα συνεχίσει να επιβάλει την πλειοψηφία των στρατηγικών επιλογών του (Κίνα, Βόρεια Κορέα, Ρωσία, Ιράν, πόλεμοι και δεσμοί δεν περνάνε από τη Βουλή), ενώ η διατήρηση της κυριαρχίας, με αύξηση της μάλιστα, στο Κογκρέσο σημαίνει ότι ο Τραμπ θα συνεχίσει να περνά άκοπα τα πρόσωπα που θέλει στα κρίσιμα κυβερνητικά και δικαστικά αξιώματα.

Παρότι, βάσει μιας κάπως παρακινδυνευμένης προσέγγισης, το Δημοκρατικό Κόμμα εμφανίζεται να ξεπέρασε κατά 6% το Ρεπουμπλικανικό σε αυτές τις εκλογές, ο συνδυασμός της ήττας των περισσότερων Δημοκρατικών υποψηφίων για το Κογκρέσου κι ενός εκλογικού συστήματος κομμένου και ραμμένου στα μέτρα των Ρεπουμπλικανών, καθιστά το τελικό αποτέλεσμα αμφιλεγόμενο και μια νέα νίκη του Τραμπ στις εκλογές του 2020 διόλου απίθανη. Το ενδεχόμενο είναι συγχρόνως εντυπωσιακό και ανατριχιαστικό. Ο πιο ανοιχτά διχαστικός και περιφρονητικός της Δημοκρατίας Πρόεδρος της Αμερικής διατηρεί σοβαρές πιθανότητες όχι μόνο να μην κοπεί πρόωρα η θητεία του, όπως πολλοί ήλπιζαν, αλλά και να ανανεωθεί μέσα από τη λαϊκή ψήφο. Και τούτο όχι παρά την αντιθεσμική και αντιδημοκρατική πρακτική του, αλλά χάρις σε αυτές, αφού αυτές ενστάλαξαν στις ψυχές μεγάλων στρωμάτων του πληθυσμού το δηλητήριο του ρεβανσισμού, του εθνικισμού και του μίσους, δηλαδή την ουσία του σύγχρονου λαϊκισμού.

Η δυσκολία, συνεπώς, έναντι τέτοιων προσώπων και συστημάτων είναι πρώτιστα πολιτιστική και ο αγώνας πρέπει κατά βάση να δοθεί σε αυτό το γήπεδο. Το βλέπουμε και στη χώρα μας. Αυτό που κρατάει την παρούσα ομάδα εξουσίας στη θέση της και με προοπτικές αν όχι νίκης πάντως διατήρησής της σε επίπεδα κόμματος εξουσίας στις επερχόμενες εκλογές δεν είναι βέβαια οι επιδόσεις, ούτε η ικανοποίηση των προσδοκιών όσων ψήφισαν το κυβερνών κόμμα. Ο συνεκτικός πλέον ιστός, πέρα από την ίδια την εξουσία και τις ωφέλειες από τη νομή της, είναι η δημιουργία ενός κλίματος πολιτικής, άρα και κοινωνικής, διαπάλης βασισμένο στη διαστρέβλωση της πραγματικότητας, στη δημιουργία «αφηγημάτων», στο διχασμό, την πόλωση και τις μακιαβελικές, δήθεν στρατηγικές, κινήσεις. Γι’ αυτό το πρώτο που έχουν να κάνουν οι δυνάμεις της λογικής και της δημοκρατίας είναι να αποδομήσουν αυτές τις κινήσεις, που έχουν όλες (συνεργασία με ΑΝΕΛ, απλή αναλογική, Σκοπιανό, μάχη κατά της διαπλοκής, Σύνταγμα, σχέσεις Κράτους-Εκκλησίας) αποτύχει. Όπως στον Τραμπ αυτό που προέχει είναι οι επιλογές του κι όχι τα τουίτς του, έτσι και για τους δικούς μας λαϊκιστές πρέπει να αναδειχθεί ότι το να δηλητηριάσουν τη δημόσια ζωή αποτέλεσε, πέρα από ηθικό ατόπημα, και πολιτικό σφάλμα. Το δύσκολο είναι ότι η ανάδειξη αυτή ενέχει την πρόκληση, όχι όμως την προϋπόθεση, να χρησιμοποιηθούν οι μέθοδοι που καταγγέλλονται.

0
0
0
s2smodern
powered by social2s