Κι όμως, δεν κινείται

Φιλελεύθερος 5/10/2018

Τώρα που κατακάθεται ο κουρνιαχτός, γίνεται φανερό ότι όλος ο χειρισμός του ζητήματος της ονομασίας της ΠΓΔΜ, αλλά και οι σχετικές με τη Συμφωνία των Πρεσπών εξελίξεις, ξέφυγαν από τον έλεγχο της ελληνικής κυβέρνησης. Και δεν είναι δυνατόν να επανέλθουν.

Σχετικά με τις διαπραγματεύσεις, αποδείχθηκε ότι η ελληνική πλευρά δέχθηκε χωρίς σκέψη τις δύο βασικές επιδιώξεις του άλλου μέρους, δηλαδή την αναγνώριση μακεδονικής γλώσσας και εθνικής ταυτότητας, που είχαν παγίως απορριφθεί από τις προηγούμενες κυβερνήσεις. Ανέλαβε την ενεργό προώθηση της εισδοχής της ΠΓΔΜ σε ΝΑΤΟ και ΕΕ, ενώ είχε συμφωνήσει, πριν ξεσπάσει κατακραυγή, στο όνομα-όχημα αλυτρωτισμού «Μακεδονία του Ίλιντεν». Μόνο ορατό αντάλλαγμα για όλα αυτά ήταν η υποχρέωση για αναθεώρηση του Συντάγματος της ΠΓΔΜ πριν από την επικύρωση της Συμφωνίας από την Ελλάδα. Ενώ η άλλη πλευρά ήταν αυτή που «καιγόταν», η απώλεια της πρωτοβουλίας κινήσεων από την ελληνική κυβέρνηση λόγω έλλειψης προετοιμασίας, διπλωματικής νωχέλειας και επικράτησης του κομματικού επί του εθνικού συμφέροντος οδήγησε σε ένα μη ισορροπημένο κείμενο, σε αδυναμία σύμπηξης συναινετικού κλίματος και σε ένταση του εθνικισμού στη γειτονική χώρα.
Όσον αφορά την πρώτη μεγάλη δοκιμασία της Συμφωνίας, το –μη υποχρεωτικό- δημοψήφισμα που διεξάχθηκε στη γειτονική χώρα την προηγούμενη Κυριακή, και πάλι η ελληνική πλευρά συνελήφθη αν όχι ανέτοιμη, πάντως σίγουρα αντιφατική. Γιατί είτε η Συμφωνία των Πρεσπών είναι εθνικά επωφελής, όπως ισχυρίζεται η κυβέρνηση, οπότε οι επιπλοκές που δημιουργούνται μετά το δημοψήφισμα δεν μπορούν να συνιστούν λόγο χαράς, όπως αυτή που ανοιχτά έδειξε ο ελάσσων κυβερνητικός εταίρος και πιο συγκρατημένα σχεδόν σύμπαν το ελληνικό πολιτικό σύστημα. Είτε η Συμφωνία, παρά τις ελληνικές υποχωρήσεις, είναι, ή εξελήφθη από τους λαούς ότι είναι, αποτυχημένη ή κατώτερη των περιστάσεων, οπότε η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να αλλάξει ρότα, ό,τι και να πει ή κάνει η άλλη πλευρά.

Σε κάθε περίπτωση, οι εσωτερικές διεργασίες στη γειτονική χώρα δεν σταματούν, όσο και αν το θέλουν κάποιοι ελληνικοί παράγοντες. Το κρίσιμο όμως σύμφωνα με τη Συμφωνία νομικο-πολιτικό βήμα, η αναθεώρηση του Συντάγματος της ΠΓΔΜ, δυσχεράνθηκε σημαντικά λόγω της μονομερούς μεν, με πολιτική σημασία δε, σύνδεσης από την αντιπολίτευση του ποσοστού συμμετοχής με τη στάση της κατά την αναθεωρητική διαδικασία. Η δε προαναγγελία πιθανών πρόωρων εκλογών από τον Πρωθυπουργό της ΠΓΔΜ δεν λύνει αλλά περιπλέκει την κατάσταση. Το κυριότερο όμως είναι ότι η Συμφωνία μοιάζει πλέον να μη γίνεται κοινωνικά αποδεκτή σε καμιά από τις δύο εμπλεκόμενες χώρες. Στην ΠΓΔΜ, παρά την πίεση της κυβέρνησης και του διεθνούς παράγοντα, ο συνδυασμός του «όχι» και της αποχής είναι ισχυρότερος από το «ναι». Στην Ελλάδα, μια κυβέρνηση που προτείνει τη συνταγματική ενδυνάμωση του θεσμού του δημοψηφίσματος, δεν τολμά ούτε να σκεφτεί να φέρει τη Συμφωνία των Πρεσπών στη λαϊκή ετυμηγορία, ενώ έχει ανοιχτά διασπαστεί και στο εσωτερικό της. Τυχόν εμπλοκή της διαδικασίας στην ΠΓΔΜ δεν την απαλλάσσει από το δημοκρατικό της καθήκον να καταφύγει, ενόψει της έλλειψης αποδοχής και νομιμοποίησης της Συμφωνίας, στον ελληνικό λαό, είτε δια δημοψηφίσματος, είτε δι’ εκλογών που θα δώσουν φρέσκια εντολή διαπραγμάτευσης. Η στάση «περιμένουμε τα Σκόπια» σημαίνει πλέον «δεν πιστεύουμε στη Συμφωνία» στην Ελλάδα.

0
0
0
s2smodern
powered by social2s