Χρέος

ΝΕΑ 24/5/2017

Ένας διπλός παραλογισμός εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας. Η κυβέρνηση ψήφισε τα μέτρα του 4ου Μνημονίου για να επιτύχει ελάφρυνση του χρέους. Και μόλις τα ψήφισε, μαθαίνει από τους διεθνείς εταίρους ότι όχι μόνο δεν θα υπάρξει άμεση λύση στο ζήτημα του χρέους αλλά ούτε και κλείσιμο της πολύ πιο επείγουσας αξιολόγησης. Έτσι, το 4ο Μνημόνιο αποδεικνύεται ότι φέρνει πρόσθετα μέτρα όχι μόνο χωρίς πρόσθετη χρηματοδότηση αλλά και με πρόσθετη απώλεια ισχύος.  

Στην πραγματικότητα, το χρέος, για το οποίο δίνει τον υπέρ πάντων επικοινωνιακό αγώνα η κυβέρνηση, εικονογραφεί μια τριπλή της αποτυχία: στόχευσης, διαπραγμάτευσης, σχέσης με την αλήθεια. 

Το χρέος δεν υπήρχε κανένας λόγος να αναχθεί σε ιερό δισκοπότηρο. Πρώτον, γιατί αφορά περισσότερο τους δανειστές –που έχουν λαμβάνειν- και λιγότερο τις ανάγκες της ελληνικής οικονομίας –για την οποία προέχει να υπάρξουν ρευστότητα, επενδύσεις, μεταρρυθμίσεις και ανάπτυξη (στοιχεία που αποτελούν, παρεμπιπτόντως, και τις βασικές προϋποθέσεις για να μειωθεί κάποτε το χρέος). Δεύτερον, γιατί το χρέος σχετίζεται με τον μακρύ χρόνο, μιας και, με τις συμφωνίες που έχουν επιτύχει προηγούμενες κυβερνήσεις, δεν πρόκειται να τεθεί ζήτημα χρέους –δηλαδή να αναζητηθούν χρήματα πέραν των τακτικών ροών- πριν από μερικές δεκαετίες. Εκτός εάν το χρέος καταστεί από εμάς τους ίδιους προαπαιτούμενο για αυτά που είναι πραγματικά αναγκαία.    

Αυτό δυστυχώς «πέτυχε» με την διαπραγματευτική τακτική της η κυβέρνηση. Με την επιμονή της στην άμεση ελάφρυνση του χρέους έθεσε το ΔΝΤ στο κέντρο των εξελίξεων (γιατί για το ΔΝΤ το «βιώσιμο χρέος» είναι προϋπόθεση συμμετοχής) και παράλληλα μετέτρεψε το ΔΝΤ από δυνάμει σύμμαχο σε πολιορκητικό κριό (αφού η επιμονή για διακανονισμό του χρέους τώρα αμέσως περνά αναγκαστικά από αντιστροφή των προτεραιοτήτων: λήψη επιπλέον περιοριστικών μέτρων τώρα αμέσως, αόριστες υποσχέσεις για ξανακοίταγμα του χρέους αργότερα). Ξανανοίγοντας άγαρμπα το κουτί της Πανδώρας, η κυβέρνηση «πέτυχε» επίσης να ανακληθούν ιδιαίτερα ευνοϊκές ρυθμίσεις που είχαν κατακτηθεί, στο όνομα της χώρας, από προηγούμενες κυβερνήσεις (όπως η επιστροφή, που χάθηκε οριστικά, κερδών του Ευρωσυστήματος από ελληνικά ομόλογα), να τεθούν εκποδών και να πρέπει εκ νέου και υπό χειρότερες συνθήκες να συμφωνηθούν ήδη συμφωνημένες από το 2012 παραμετρικές αλλαγές (διάρκεια, επιτόκια, περίοδος χάριτος) και, κυρίως, να ανακοπεί, λόγω επιστροφής της αβεβαιότητας και στο μόνο πεδίο που δεν θα έπρεπε κανονικά να υπάρχει, η ελαφρά έστω δυναμική της οικονομίας (και άρα και του χρέους).   

Το απογοητευτικότερο όμως είναι ότι αυτές οι υποχωρήσεις δεν γίνονται από εσφαλμένη έστω εκτίμηση της κυβέρνησης ότι ο διακανονισμός του χρέους επείγει και αποτελεί προϋπόθεση ανάκαμψης, αλλά για να δημιουργηθεί ένα κυβερνητικό «αφήγημα», δηλαδή μια παραπλανητική εντύπωση ότι η κυβέρνηση δίνει τουλάχιστον «μάχη» σε ένα κρίσιμο πεδίο. Όμως, παραπλανώντας, παραβιάζει το ηθικό και πολιτικό χρέος της, που είναι χρέος αποτελέσματος έναντι της κοινωνίας. Και παράλληλα, προδίδει τις δήθεν υπέρ της κοινωνίας και όχι των αριθμών αρχές της: αρκεί να δει κανείς με τι μένος υποδέχθηκαν οι «αυθεντικές αριστερές δυνάμεις», στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, την κοινή ανακοίνωση Σοσιαλιστών – Ευρωπαϊκής Αριστεράς – Πρασίνων που καλούσε σε διακανονισμό του χρέους. Πραγματικά η κυβέρνηση ξεπέρασε τον εαυτό της: όχι μόνο πυροβόλησε την οικονομία μας αλλά και αποκάλυψε την ιδεολογική της συνθηκολόγηση. 

 

0
0
0
s2smodern
powered by social2s